Stokoude plensbui op de broederplaneet

Hopelijk is het vanavond niet bewolkt, maar een lekker heldere vrieshemel. Kijk dan naar het zuidwesten, en zie: vanaf een uur of zes verschijnen er twee sterke lichtjes vlak bij elkaar, zo’n 30 graden boven de horizon. Om een uur of negen is het duo weer achter de horizon weggezakt.

Het zijn onze zuster- en broederplaneet: rechtsonder Venus, linksboven Mars. Je zou het niet zeggen, maar Mars staat nu bijna drie keer zo ver weg als Venus. Als het zonnestelsel een klok zou zijn en de aarde op 12 uur staat, bevindt Venus zich nu in haar binnenbaan op ongeveer 1 uur, Mars in de buitenbaan staat op 3 uur.

En daar op Mars, nu 260 miljoen kilometer van ons vandaan, kijkt een op afstand bestuurde ruimterobot naar opgedroogde modder. Gewoon, dezelfde krakgrond die je na een verregende dag ook in je buurt bij kapotgelopen grasvelden kan zien. De robotbestuurders hebben dit plekje in de enorme Gale Krater, waar het Marskarretje Curiosity al vier jaar rondscharrelt, Old Soaker genoemd: ‘de oude plensbui’. Stokoud zelfs, want het plakje droge modder is waarschijnlijk ruim drie miljard jaar oud. Al die tijd lag het begraven onder zand en andere grondlagen die nét nu Curiosity er langsrijdt weer allemaal door de schrale Marswind zijn weggeblazen. Waarschijnlijk lag er ooit een meertje. Mars leek toen nog op de Aarde: met veel water. Nu is het een droge woestijn.

Of er toen, lang geleden in die modder op Mars, leven bestond? Niemand weet het.