Iedereen manipuleert iedereen bij Tabéa Martin

Recensie

In deze tijden van nepnieuws is actuelere thematiek dan die van de nieuwe voorstelling van Tabéa Martin nauwelijks denkbaar.

‘Beyond Indifference’ van Tabéa Martin. Foto Helen Ree

In deze tijden van nepnieuws is actuelere thematiek dan die van de nieuwe voorstelling van Tabéa Martin nauwelijks denkbaar. Met Beyond Indifference reflecteert de Zwitsers-Nederlandse choreografe op het fenomeen van de psychologische manipulatie, meer specifiek op de vraag of de enorme hoeveelheid informatie die wij dagelijks verstouwen wel te vertrouwen is, hoe dat te controleren, en of we daartoe op den duur eigenlijk nog de energie voor kunnen en willen opbrengen.

Martin vertaalt die vragen naar de theatercontext, waar het publiek zich al eeuwen graag laat ‘voorliegen’ door acteurs en performers. In een spierwitte ruimte tonen de zes dansers/acteurs van Martin ongegeneerd hun intentie het publiek te bespelen. Met oncontroleerbare biografische informatie bijvoorbeeld. In een amusante voorstelronde figureren ze om beurten in elkaars levensverhaal, als vader, moeder, broer, zus, geliefde, oma en, als het zo uitkomt, als hond.

Teaser Beyond Indifference

Zoals het een theaterpubliek betaamt, ‘geloven’ de toeschouwers dat, al staat het woord LIAR als een waarschuwing in rode koeienletters op het achterdoek. Ook spelen zij het spel mee als de zes zich in verschillende samenstellingen voordoen als ‘professionele’ pop- of rockbandjes, in toepasselijke glitter- dan wel grunge-outfits. „It is always just a show, just a lie”, zingt een van die formaties. Het publiek klapt braaf mee en lacht waar het hoort: om vet geschmier en gierende nepemoties en, vooral, om het onvermoeibare fysieke gemanipuleer, het sleuren, schuiven, duwen en trekken aan armen, benen, hoofden, heupen en voeten. Iedereen manipuleert iedereen, en degene die het langst overeind blijft, manipuleert uiteindelijk zichzelf.

Wordt de toeschouwer echt wijzer over psychologische manipulatie? Dat is wat optimistisch. Beyond Indifference blijft daarvoor te oppervlakkig. Maar grappig is het wel.