Recensie

De vrouwenhand is hier op de Bergweg onmiskenbaar

Foto Rien Zilvold

De gebroeders Tieleman hebben in Rotterdam een naam op te houden als restaurateurs. Willem is tegenwoordig eigenaar van de Euromast en van Jamie’s Italian in de Markthal, de eerste vestiging van die keten op het Europese vasteland. De voormalige reclameman breidt zijn belangen daarin binnenkort uit naar Duitsland. Met Aryan dreef hij eerder in de stad een horeca-imperium dat onder meer Kip, Loos, Westerpaviljoen, wijnhandel Van Otterloo, Blitz, Hotel New York en Lulu omvatte. Die zaken zijn door de jaren heen ook weer alle door het tweetal verkocht, maar recent is ook Aryan Tieleman opnieuw actief in de lokale bedrijfstak. Met dochter Rose is hij in december op de Bergweg Brasserie Nieuw Noord begonnen.

Hoe groot het aandeel van pa in dat project ook zijn mag, het mag bij binnenkomst direct duidelijk zijn dat het de jonge Rose is die zich met de aankleding en sfeer van de zaak heeft mogen belasten. De vrouwenhand in het geheel is onmiskenbaar, al moet ik mij door mijn damesgezelschap laten uitleggen hoe je zo’n interieur beschrijft. Het is ‘Rivièra Maison’, zo wordt geduldig voor me opgelepeld, ofwel een stijl met een ‘sterke landelijke beleving’ met meubilair en accessoires in ‘nieuwe brocante’. Juist. Ik schrap dus uit mijn notitieboekje maar de achteloos neergepende constatering dat er veel met ‘duiventil-blauw’ is gewerkt. Dat zegt een moderne Rivièra Maison-vrouw bij nader inzien natuurlijk helemaal niets.

Een prettige omgeving is het overigens ook gewoon voor een vent. Er zijn aangename banken en fauteuils om in weg te zakken, de zinc had in een willekeurige bouchon in Parijs of Lyon kunnen staan, en bij mooi weer zou je je buiten op het terras ook zo maar ergens in Frankrijk kunnen wanen. En die zachte kleuren van de stoffering en het houtwerk en de bloemen geven deze semi-klassieke brasserie van de weeromstuit dan ook weer iets aangenaam feminiens.

Als er al íets van de invloed van de middelbare Aryan Tieleman in het concept te bespeuren valt, dan is het om te beginnen de muziek, zou ik zeggen. Er komen in de brasserie onophoudelijk oude pop- en rockklassiekers (Pink Floyd, The Eagles, Lou Reed en de Stones) voorbij. En nee, het schilderij van Keith Richard bij de (gas)openhaard en de in barspiegels verwerkte portretten van Willem de Kooning en Coen Moulijn lijken mij ook niet van boven het bed bij Rose thuis vandaan geplukt. Maar een derde hint naar de invloed van vader mag het opvallendst zijn: voor de eerste kaart van het restaurant tekende Glijn Stoker, nu zelfstandig ‘culinary and hospitality consultant’ maar in een vorig bestaan het boegbeeld van de culinaire ambities van de Tieleman Bros.

Heel betaalbaar

Stoker is er ook zo eentje die Rotterdam in de jaren negentig heeft leren genieten, en van die erfenis proef je in Brasserie Nieuw Noord nog wel het een en ander terug. We lunchen er tweemaal met een tussenpoos van een dikke maand en zijn beide keren absoluut tevreden over de gerechten, de wijnen en de sympathieke bediening niet te vergeten. Op onze tafel passeerden een gestoofde lamsnek, het gefrituurde 5-minuten-ei met hollandaise saus op brioche, een ceviche van tomaat, krokante desem en kruidensla, een klassieke steak tartare, een dry aged entrecôte en een assorti van gekookte kroten met gegrilde halloumi-kaas. Alles royaal en aantrekkelijk gepresenteerd, en niet te vergeten heel betaalbaar.

Een dagkaart voorziet in Brasserie Nieuw Noord nog in extra lunch- en dinerschotels, en er kan bovendien worden ontbeten met ‘gekookte eieren op de bar’, een uitsmijter maar ook met huisgemaakte granola. Je zou hier dus ook als hipster zo maar een hele dag met je laptopje en een overdosis muntthee kunnen zitten. En zo’n playlist met nummers als Hotel California en de musicalhit Aquarius neem je onder dit nieuwe Tieleman-dak dan ook als twintiger uiteindelijk gerust voor lief.

is culinair recensent.