Deze arts helpt bij het uitvoeren van de doodstraf, maar is er zelf tegen

The New York Times maakte een videoportret van Carlo Musso: “Als ik het zelf zou zijn, zou ik iemand zoals ik bij de executie willen.”

Een executiekamer in Californië. Foto AFP

Dokters redden levens. Niet voor niets staat in de oorspronkelijke Eed van Hippocrates: “Nooit zal ik, om iemand te gerieven, een dodelijk middel voorschrijven of een raad geven, die, als hij wordt gevolgd, de dood tot gevolg heeft.” Hoe kan het dan dat er in de VS dokters betrokken zijn bij het uitvoeren van de doodstraf?

Carlo Musso is zo’n arts. Vanaf 2003 tot en met 2016 hielp hij in de staat Georgia bij het voltrekken van doodsvonnissen, vertelt hij in een videoportret van The New York Times. In die staat is het verplicht dat er een arts bij een executie aanwezig is. Er moet bijvoorbeeld een infuus aangelegd worden waarmee de dodelijke vloeistof wordt ingebracht en uiteindelijk moet een arts vaststellen of iemand echt is overleden.

Gek genoeg is Musso zelf een tegenstander van de doodstraf:

“Het is ontzettend arbitrair, heel duur en onnodig. Maar dat beïnvloedt mijn werk niet en waarom ik het doe.”

De reden dat hij toch meehelpt is dat zolang staten de straf uitvoeren er beter wel een arts bij kan zijn dan niet, vindt Musso. De aanwezigheid van artsen zorgt in ieder geval voor een zo humaan mogelijke manier om de doodstraf te voltrekken.

“De gedachte die ik steeds had, was: wat als ik daar zou liggen? Of een familielid? Zou ik dan willen dat zo iemand als ik erbij was? En het antwoord was ja, absoluut.”

Bekijk hieronder het hele portret van The New York Times, waarin Musso onder meer uitlegt hoe hij bij executies betrokken was.

Te weinig grondstoffen

De doodstraf wordt steeds minder vaak uitgesproken en uitgevoerd in de VS. In 1996 werden er nog 315 doodvonnissen uitgesproken, in 2016 nog maar dertig. Op het hoogtepunt in 1999 werden 98 executies voltrokken, vorig jaar twintig.

Lees ook: De doodstraf is in de VS heel snel op haar retour

Dat heeft een aantal oorzaken. Als gevolg van DNA-onderzoek is gebleken dat er meer onschuldigen dan gedacht in een dodencel zitten. Daarnaast zijn strafzaken waarin de doodstraf wordt opgelegd uiteindelijk veel duurder omdat ze een juridische strijd van soms wel tientallen jaren tot gevolg hebben.

Dan speelt nog mee dat de dodelijke injecties met enige regelmaat niet goed werken, waardoor een veroordeelde heel lang kan lijden. De EU heeft in 2011 verboden om medicijnen te exporteren als die voor executies gebruikt worden. Dat zorgt ervoor dat de staten veel lastiger aan de gifstoffen kunnen komen, de belangrijkste reden dat het aantal executies terugloopt.

    • Joram Bolle