Recensie

Verzwegen verleden leidt tot hitchcockiaanse suspense

Ksenija Marinkovic als Vesna

Het zijn heel gewone vragen die ten grondslag liggen aan het psychologische drama On the Other Side (S one strane). Kunnen we ooit ontsnappen aan ons verleden? Kunnen we ooit echt vergeven? Maar snel nadat wijkverpleegster Vesna telefoontjes heeft gekregen van een man die beweert haar echtgenoot te zijn, worden het ingewikkelde kwesties. Dat regisseur Ogresta met films over dit soort dilemma’s de lieveling is van de Kroatische filmindustrie blijkt uit het feit dat On the Other Side zijn derde film is die door zijn land werd ingezonden voor de Oscars.

Vesna leeft met haar kinderen in Zagreb, nadat zij tijdens de oorlog in het voormalige Joegoslavië midden jaren 90 hun woonplaats Sisak zijn ontvlucht. Sisak lag in de frontlinie van de gevechten tussen de Kroatische strijdkrachten, het federale Joegoslavische leger en Kroatisch-Servische manschappen die de onafhankelijke republiek van Servisch Krajina hadden uitgeroepen. Buren en familieleden konden van de ene dag op de andere van vrienden in vijanden veranderen.

De trailer van On the Other Side (S one strane).

Dat Zarko in die oorlog ‘aan de andere kant’ heeft gevochten blijkt niet alleen uit de titel, maar ook uit het feit dat hij na een veroordeling door het Joegoslaviëtribunaal onlangs pas is vrijgekomen. Vesna en haar kinderen leven met de constante dreiging dat iets hun geheim zal onthullen. Wat dat geheim is, is met zoveel schaamte omgeven dat ook de toeschouwer er pas laat achter zal komen. Meer vertellen zou zonde zijn in deze thriller, die hitchcockiaans aandoet door zijn vaardige gebruik van suspense.

Terwijl Vesna en haar kinderen proberen te overleven in een land dat zwijgt over het verleden maar nog steeds geen plek kent voor vergeving, wordt de toeschouwer opgezadeld met nieuwe vragen. Wat betekenen die kleine inconsistenties in de gesprekken die Vesna steeds vaker met haar „man” voert? Waarom wisselt hij steeds van telefoonnummer?

Wie goed oplet zal veel zien. In elk shot, elke dialoog zitten hints. Maar voor alles wat onthuld wordt verdwijnt weer iets anders. Binnen de tachtig minuten van deze film is dat een duidelijke metafoor voor wat Ogresta over zijn land wil zeggen.