Recensie

De EO stookt de religiestress verder op

In ‘Rot Op Met Je Religie’ trekken gelovigen en niet-gelovigen met elkaar op. De spanningen in het realityprogramma worden zo hoog mogelijk opgevoerd.

'Rot Op Met Je Religie' (EO).

Het begrip religiestress werd een aantal jaren geleden in een boek beschreven door de remonstrantse theoloog Tom Mikkers. De EO nam het vrij snel en gretig over, om in debatprogramma’s aanvallen op het geloof te kunnen duiden als een vorm van pathologie.

In feite snijdt het mes aan twee kanten. Met die religiestress wordt niet alleen gedoeld op onverdraagzaamheid jegens het besnijden of niet vaccineren van kinderen maar ook op het ongemak dat orthodoxe gelovigen kunnen ervaren in een overwegend andersdenkende omgeving.

In de inleiding van het nieuwe realityprogramma Rot Op Met Je Religie (EO) wordt ook naar beide kanten gekeken. Het betreft een vervolg op Rot Op Met Je Milieu, waarin mensen met extreme opvattingen over de wenselijkheid van een duurzamer samenleving gezamenlijk een aantal relevante opdrachten moesten uitvoeren. Nu werd een gezelschap verzameld van twee felle atheïsten, twee evangelisch protestanten, een liberale moslim en dito jodin.

Tekst gaat verder onder de video

Onder leiding van Kefah Allush beginnen ze in de rosse buurt van Amsterdam. De enige twee vrouwen moeten met de zendingsorganisatie Scharlaken Koord een aantal raamprostituees bezoeken, maar dat mag de camera niet vastleggen. De vier mannen krijgen een keppeltje op in de Jodenbuurt, hetgeen moslim Safeer na enige tijd toch geen prettig idee vindt.

Deze confrontaties leveren niet zo heel veel op, maar des te meer gebeurt er wanneer in de auto het gesprek op besnijdenis komt. De atheïstische en veganistische ethicus Floris ontvlamt in bijna bijbelse woede en wil eigenlijk niet meer praten met zijn joodse buurvrouw Sheila, die het ritueel verdedigt.

Ook Bryan, de andere, hoog op de religiestressmeter scorende niet-gelovige, een sloper met omgedraaid honkbalpetje, begint bijna te hyperventileren, als hij hoort dat ze naar Zeeland gaan, om tijd door te brengen bij een christelijk gezin met vijf kinderen.

De casting wil dat we de redelijkheid vooral bij de vier gelovige deelnemers moeten zoeken. Vooruit, het is wel een beetje vreemd dat evangelist Jan tijdens het boodschappen doen in de supermarkt andere klanten en personeel aanklampt met de vraag of ze in God geloven en, als het antwoord negatief luidt, ze zegent met een stevige knuffel, maar verder zijn Jan en de nog zachtmoediger ogende Dineke een en al verdraagzaamheid jegens andere religies en zelfs ten aanzien van heidenen.

Zelfs tussen de twee niet-gelovigen onderling botert het niet, want de een is veganist en de ander vindt dat politiek-correcte bullshit. Kortom: de religiestress is in de eerste aflevering nog niet erg eerlijk verdeeld tussen de aanhangers van God en degenen die het bestaan van sprookjesfiguur god ontkennen. Wellicht is dat de bedoeling, het uitlokken van lekker felle gesprekken, liefst met veel emotie en tranen.

Je kunt je afvragen of het onder druk zetten van mensen met extreme ideeën de beste manier is om meer begrip tot stand te brengen. We wachten het even af. In Rot Op Naar Je Eigen Land (over de vluchtelingencrisis) haalde niet eens iedereen de eindstreep. Te veel stress.