Recensie

Barry White komt uit de theepot in Shakespeares komedie

driekoningenavond

Scène uit Driekoningenavond met v.l.n.r.: Nicoline Raatgever, Rosa Asbreuk en Elisabeth ten Have. Foto Jorn Heijdenrijk

Theater

Driekoningenavond/ Twelfth Night van Shakespeare door De Theatertroep. Gezien: 13/1 Theater Frascati, Amsterdam. Tournee t/m 3/5 Inl: de theatertroep.nl

Een tweeling lijdt schipbreuk, Viola en Sebastiaan. Het meisje vermomt zich als man en gaat in dienst van een hertog: zij wordt op slag verliefd op hem en volgt hiermee de stem van haar hart. De gelijkenis met haar tweelingbroer Sebastiaan zorgt voor een feest der verwarring. Wie is hij, wie is zij? Zo gaat dat in Shakespeares romantische liefdeskomedie Driekoningenavond (ca. 1600) met als ondertitel What You Will.

Het is vooral die ondertitel die bij het jonge Amsterdamse gezelschap De Theatertroep voor vrolijke inspiratie zorgt, vertaald als Zie zelf maar. De spelers keren de komedie met zijn rijkdom aan dwaze geliefden om en om, als een aanstekelijk voorbeeld van genderwisseling. In de Elizabethaanse tijd mochten vrouwen niet aan het toneel, dus elke beeldschone Viola of andere dame werd door een jongeman gespeeld. Dat is de reden dat het vak van toneelspelen zo nadrukkelijk aanwezig is. Alleen dankzij maskerade ontstaat bezieling.

Een kale houten vloer vormt het podium, aan touwen hangen de toneelgordijnen. Patrick Duijtshoff troont als toneelmeester aan een lange tafel, het tekstboek voor zich. Hij geeft regie-aanwijzingen en houdt de spelers in toom die van hartstochtelijke uitbundigheid over elkaar buitelen in deze zoete razernij der liefde.

Een bijzondere vondst is dat het androgyne tweetal Viola en Sebastiaan door een enkele speler wordt vertolkt, Kyrian Esser. Hij draagt een mannenkostuum met een stuk touw als broekriem, maar op onnavolgbare wijze kan hij evengoed zijn vrouwelijke keerzijde spelen. Voor zover ik weet is dit de eerste keer dat een acteur de tweeling vertolkt. Dat leidt tot fraai gespeelde verwondering, zowel bij hemzelf als bij de anderen.

Matthias de Koning van Maatschappij Discordia en Damiaan De Schrijver van Tg Stan zijn de regisseurs achter de schermen. Hun signatuur is herkenbaar in de lucide, speelstijl en de liefde voor taalvondsten. Als aan het slot iedereen met iedereen trouwt, blijft een personage eenzaam over: het is Malvolio, de preutse hofbediende met gele kousen die zich uitslooft Lady Olivia te behagen, maar faalt. Hoon valt hem ten deel, en dat maakt hem tragisch.

In de openingsscène klinkt het prachtige „Als muziek het voedsel is der liefde, speel verder dan.” En waar komt het begeleidende lied Let The Music Play van Barry White vandaan? Uit een theepot, als het deksel eraf gaat. Passie en thee: het kan bij Shakespeare en het werkt nu perfect.

    • Kester Freriks