Recensie

Vrolijk en hecht ‘geen paniek’ muziekstuk van Mayke Nas

No reason to panic van Componist des Vaderlands Mayke Nas begon tien jaar geleden in de marge. Tijdens een changement zette het Concertgebouworkest toen bij wijze van verrassing de noten van Nas in. Dat was leuk en ludiek, maar óók heel goed. Zo goed zelfs dat het stuk nu gepromoveerd is tot opening van de NTR ZaterdagMatinee, in een bewerking voor het Duitse Ensemble Modern.

Ook in dat krappere, minder bonte jasje maakte No reason to panic een vitale indruk. Volgens Nas is het stuk bovendien actueler dan ooit, in een wereld die lijdt onder angst en bangmakerij. De muziek bood geen reden tot panikeren: aan de gang gehouden door een continue strijkerspuls ontwikkelde zich een vrolijk, bijzonder hecht muziekmechaniek, met slimme sirene-effecten en ironisch overblazen noten.

Nas kreeg gezelschap van twee Amerikanen die hun beste werk mogelijk al hebben geschreven. Son of Chamber Symphony (2007) van John Adams heeft een geweldig eerste deel. De cartooneske swing, opgebouwd uit allerlei scherven en fragmenten, werd door dirigent Brad Lubman vakkundig in elkaar gezet. Maar na die heerlijk diabolische jazzband zakte het werk in.

Steve Reich werd vorig jaar 80 en stuurde twee onmiddellijk herkenbare verjaardagsstukken op wereldtournee. De Nederlandse premières waren geslaagd, maar Pulse (2015) en Runner (2016) moeten zich schikken in de middenmoot van Reichs oeuvre.