Golden shower

Foto Wikimedia Commons

Dankzij het gedoe rond de vermeende groepsplasseks van president-elect Trump, borrelde mijn eigen eerste (en enige) herinnering aan de golden shower op. Het was toen ik als jonge, ontluikende bioloog door Midden-Amerika zwierf. Dankzij de dagboekaantekeningen die ik toen bijhield, kan ik u er nu van laten meegenieten. Het was op 31 januari 1985 in het bos op de helling van de vulkaan Rincón de la Vieja in Costa Rica: „Na anderhalf uur klimmen hoor ik ze schreeuwen, hoog in de bemoste bomen. Ze dalen af uit de kruinen, zeker twaalf witschouderkapucijnapen (Cebus capucinus). Dan klettert er een regen van kleverige vloeistof op me neer.” De apen reageerden op mijn aanwezigheid met collectief plassen.

Urine speelt een belangrijke rol in het leven van kapucijnerapen. Mannetjes plassen krachtig op hun handen en wrijven er hun vacht mee in als signaal van beschikbaarheid. Vrouwtjes vinden de geur van de met urine doordrenkte vacht aantrekkelijk.

Overigens is de pret van welke golden shower dan ook van korte duur. Alle zoogdieren zwaarder dan drie kilo legen hun blaas in een bijna constante doorlooptijd van 21 seconden.