Column

Druk? Omdat hij ‘de zoon van’ is?

Onbevangenheid is een groot goed in voetbal. Het spel eenvoudig houden; er is een bal en die moet richting het doel. Kinderen hebben die losheid nog als ze in de gymzaal spelen, of op een pleintje. In de wereld van het profvoetbal wordt je dat plezier snel ontnomen. Luisteren naar de trainer, in dienst spelen van het elftal, geen gekkigheid, geen uitsloverij. Jonge debutanten zijn vaak nog niet door die mangel gehaald. Ze doen wat in ze opkomt.

De zeventienjarige Justin Kluivert kreeg aan het einde van de eerste helft een seintje. Invallen. Het jeugdtalent van Ajax stapte van de bank en liep zich warm. Geen spoor van zenuwen zodra hij binnen de lijnen kwam.

Justin spuugde eens lekker op het veld en wilde de bal.

In de tweede helft wervelde hij langs de verdedigers, sterk met links en rechts. Druk? Welke druk? Omdat hij ‘de zoon van’ is? De blikken van de argusogen ketsten af op zijn wendbare lijf.

Het opvallendste moment? Justin Kluivert kreeg aan de zijkant de bal en besloot met kleine showtikjes sierlijk zichzelf te vermaken. Zelfvertrouwen te over. Er kwam niemand op hem af, alsof iedereen op het veld de jongen even zijn speelsheid gunde.

De ontspannen houding van Justin Kluivert stond in contrast met de verbetenheid waarmee zijn collega Hakim Ziyech de wedstrijd naar zijn hand zette. De bondscoach van Marokko had hem niet uitgenodigd voor de Afrika Cup. Ziyechs getergde gezicht na het maken van twee doelpunten sprak boekdelen.

Ziyech is zes jaar ouder dan Kluivert jr. In zo’n periode loopt een voetballer tikken op. Ziyech had zware tijden bij het kwijnende Twente, kreeg rotschoppen te verduren en werd al meer dan eens uitgefloten in volle stadions. En nu niet kunnen spelen voor eigen land. Dan verdwijnt de glimlach à la Justin vanzelf van je gezicht.

Na afloop vertelde Ziyech hoe hij het had moeten verwerken dat hij niet voor Marokko mocht uitkomen. Hij – de matchwinnaar – plukte met een serieus gezicht aan zijn baardje, dat aan de zijkant was geschoren in strijdvaardige strepen.

Daarna verscheen het koppie van Justin Kluivert voor de camera. Een jongen, zonder verleden nog bij het eerste van Ajax. De vergelijkingen met vader Patrick durfde hij met open vizier aan: de zoon vond zichzelf één tegen één beter, wat vaardiger ook.

Justin Kluivert las het ontroerende appje voor dat zijn vader vanuit Parijs stuurde. „Vanaf nu gaat het echt beginnen”, was het laatste zinnetje aan zoonlief. Justin glom en liet zijn mobieltje in zijn zak glijden.

Inderdaad, het leven als profvoetballer in de eredivisie was begonnen. Dat Justins onbevangen speelstijl nog lang mag standhouden.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.