Opinie

Tegenstanders van vaccinatie, lees deze voorbeelden en huiver

Prikcritici zijn niet vatbaar voor argumenten, merkt huisarts . Daarom deelt ze hier haar ervaringen met het reanimeren van niet-ingeënte kinderen.

Foto Ed Oudenaarden / ANP

NRC-redacteur Wim Köhler beargumenteerde in de wetenschapsbijlage van 26 november waarom vaccins de redders van vele kinderlevens zijn, maar stelt ook vertwijfeld vast dat de overheid maar weinig kan doen tegen de mediagenieke prikcritici, met hun angstzaaierij en persoonlijke verhalen. Maar waarom zelf dan geen persoonlijke verhalen gezocht, van mensen die zogenaamd ongevaarlijke kinderziekten hebben meegemaakt? Die zijn er echt nog genoeg, zó lang is het allemaal niet geleden. Ik kan zelf al vele voorbeelden uit eigen ervaring noemen.

Twee mensen in mijn huisartsenpraktijk hebben nu, anno 2017, een been dat er uitziet als een bot met een velletje er omheen. Ze lopen beiden mank; één kan niet zonder beugelschoen en krukken, de ander lukt het om met een soort rare heupbeweging zonder hulpmiddelen vooruitkomen. Polio, jaren geleden in Nederland respectievelijk Afghanistan opgelopen, zorgt nog steeds voor forse invaliditeit.

Ook in mijn praktijk: een nu gezonde, mooie, intelligente jonge vrouw van 18 jaar. Maar in 1999 veranderde ze echter plotseling in een paar uur tijd van een blakende baby in een zielig hoopje mens met koorts, overal huidbloedingen en de ene epileptische aanval na de andere: meningitis. Door snelle adequate actie van ouders en dienstdoende huisarts belandde ze goddank net op tijd op de intensive care en werd ze beter. Vanaf het jaar 2000 wordt er tegen meningitis C ingeënt.

In 1987, ik was co-assistent, werd er een jonge man, afkomstig uit het Caraïbisch gebied opgenomen op de afdeling waar ik toen stage liep. Ontstoken teelballen. De bof. Hij kon enig nageslacht daarna wel vergeten. De BMR-vaccinatie is datzelfde jaar ingevoerd.

In 1994 werkte ik in een Engels kinderziekenhuis, toen daar vanaf de verloskamers een kind werd binnengebracht met microcephalie. De plaatjes van de kinderen met zika zijn mogelijk bekend, alleen was dit geen zika maar rodehond. Moeder was een gezonde Engelse vrouw die opgegroeid was in Afrika, waar de rodehond-vaccinatie nog niet overal was ingevoerd. Ze was inmiddels getrouwd en wilde zich in Engeland vestigen. Bij wijze van huwelijksreis waren zij en haar man per boot van Afrika naar Southampton gereisd. Onderweg was ze een dagje niet helemaal lekker en waren er vluchtig wat rode vlekjes te zien geweest. Dat was alles dat zij zelf gemerkt had. Bij haar zoon ontbraken vervolgens de grote hersenen en kwam het virus uit elke porie.

Kermend, kotsend, bedekt met rode vlekjes

Ongeveer dertien jaar daarvoor was in een dorpje niet ver van datzelfde ziekenhuis waarschijnlijk iets mis geweest met de mazelenvaccinatie. Toen de destijds ingeënte kinderen 14 en 15 waren, sloeg de mazelen toe. Alle kinderen van die leeftijd werden ziek, broertjes en zusjes bleven gezond. Hierbij werd mij duidelijk dat mazelen niet een kwestie is van een paar dagen thuis op de bank en dan weer beter. Ik heb zelden kinderen gezien die zó ziek waren: kermend van de hoofdpijn, continu kotsend, rooddoorlopen, tranende ogen, en volkomen bedekt met dicht op elkaar zittende rode vlekjes. En deze kinderen hadden nog niet eens de ernstige complicaties die je van mazelen ook kunt krijgen!

Het absolute dieptepunt van mijn carrière was echter in 1991. Toen rende een man in pyjama midden in de nacht de eerste hulp-afdeling op, waar ik op dat moment dienst had. In zijn armen een slap en levenloos engeltje met blonde krullen. Al reanimerend kreeg ik het verhaal te horen: die is ochtendziek geworden met koorts, daarna ging ze steeds hoorbaarder ademhalen. Opeens was het geluid opgehouden en hapte ze naar lucht, maar kreeg het niet meer binnen. Vlak daarna verloor ze het bewustzijn. Bij aankomst in het ziekenhuis was behalve de ademhaling ook haar hartje gestopt. Even konden we het nog aan de praat krijgen, nadat het een toegesnelde anesthesist met moeite gelukt was een beademingsbuis in te brengen, maar een paar uur later stopte het hart opnieuw en nu definitief: ontsteking van het strottenklepje, door de bacterie Haemophilus influenzae (Hib).

Drie maanden later trof ik haar vader in het dorp. Hij liet me een krantenknipseltje zien, dat hij in zijn portemonnee bewaarde: er was net besloten dat het Hib-vaccin in het Rijksvaccinatieprogramma zou worden opgenomen.

Als ik nu iemand doodleuk zie vertellen dat het allemaal wel meevalt met die kinderziektes, slaat de angst me om het hart. Er is dus een groep mensen die dit gelooft, en die ook gelooft dat je autisme krijgt van de BMR-inenting, hoe duidelijk er ook is aangetoond dat dat niet klopt.

Die groep wordt kennelijk groter. Dan kun je wel meer cijfers en argumenten in het rond gaan strooien, maar dat gaat niet helpen. En het moet helpen, anders sta ik misschien over een paar jaar weer machteloos toe te kijken bij een onnodig microcephaal kind, en ben ik peutertjes aan het reanimeren die helemaal niet ziek hadden hoeven worden.

Daarom bovenstaande verhalen. Ze zijn persoonlijk, niet genuanceerd, niet wetenschappelijk, en daadwerkelijk bedoeld om bang te maken. En ze zijn echt gebeurd.