Mooi hoeft het allang niet meer bij Karim El Ahmadi

Karim El Ahmadi Bij de hervatting van de eredivisie moet Feyenoord het zonder zijn belangrijkste kracht stellen. El Ahmadi (31), profvoetballer met een groot hart en een ijzeren wil, speelt voor de Afrika Cup met Marokko.

Foto PICS UNITED/JEROEN PUTMANS

Zelfs op een grauwe woensdag in januari is de Wesselerbrink voor te stellen als walhalla voor een staatvoetballer. Een labyrint van rijtjeshuizen en portiekflats, met op elke hoek wel een plein, grasveld, park of voetbalclub. Aan de Bentelobrink, een vertakte straat met drive-in-woningen uit de jaren zeventig, woonden toevallig de twee beste voetballertjes van Enschede-Zuid. De één Karim El Ahmadi, de ander Tjaronn Chery. Als die jongens buiten voetbalden „dan kwam de buurt tot leven”, zegt Sjaan Jouvenaar. En als het regende, zaten de jongens bij haar thuis.

Jouvenaar is de moeder van profvoetballer Chery (28), die vrijdag in China een contract tekende en op het punt staat een fortuin binnen te harken. Maar die Kerstmis eind jaren negentig hadden ze het „bepaald” niet breed thuis. El Ahmadi, die net wat centen begon te verdienen bij FC Twente, schoot bij. „Karim gaf me ineens een envelopje. Ik schrok daar van”, zegt Jouvenaar. „Ik dacht eerst dat er één briefje in de envelop zat, dat bleken er drie te zijn. Pfff. Ik voelde me er een beetje opgelaten bij, kon het eigenlijk niet aannemen van zo’n jochie. Maar hij stond erop, wilde het absoluut niet terug.”

Zoon Tjaronn Chery draagt de naam Karim in inkt op zijn arm, zo diep gaat de ‘broederliefde’. El Ahmadi is geen heilige, zegt jeugdvriend Omar Kavak. Maar wie de jongste telg uit een groot Marokkaans gastarbeidersgezin wil typeren „kan niet om dat grote hart heen”. Bij FC Twente was El Ahmadi al betrokken bij het maatschappelijke project ‘Scoren in de Wijk’. Bij Feyenoord idem dito bij ‘Scoren op Zuid’. Hij was er „altijd als eerste bij” als hij iets kon betekenen, zegt Fred Rutten, zijn voormalig trainer bij beide clubs.

„Heeft hij altijd gehad”, zegt Kavak, zelf oud-prof bij Go Ahead Eagles. „Hij kon heel goed voor zichzelf opkomen, maar was ook broederlijk en sociaal. Hij heeft gewoon een goed hart, bidt vijf keer per dag. Hij is de oudste van onze groep, voelt zich ook echt verantwoordelijk. Als we uitgaan met de jongens is hij altijd de bob. Karim drinkt niet hè.”

Lees ook: Sprong in het onzekere voor 17 miljoen euro, over Chinese clubs die voetballers in de kracht van hun carrière aantrekken.

Revanche

Nu, bijna 32 jaar oud, is hij bij Feyenoord de beste man van de eerste seizoenshelft en staat hij voor Marokko maandag aan de aftrap van zijn derde Afrika Cup. Waar Hakim Ziyech van Ajax niet is opgeroepen door Hervé Renard, om hem moverende redenen, zit de aanjager van Feyenoord boven alle twijfel verheven in het Marokko van de Franse bondscoach. El Ahmadi zint op revanche voor zijn sneue optreden in 2013. Met zijn balverlies tegen Kaapverdië in de tweede groepswedstrijd voetbalde hij zichzelf uit de basis en Marokko sneuvelde jammerlijk in de groepsfase.

Vier jaar later verkeert El Ahmadi in topvorm. Beter dan ooit, zeggen ze bij winterkampioen Feyenoord. Volgens Rutten een gestage maar logische groei. „Hij is echt niet ineens vijftig procent beter dan vorig seizoen. Maar om hem heen staan nu wel spelers die dit seizoen heel serieus met die titel bezig zijn”, zegt Rutten, tegenwoordig coach in Dubai.

„Daar speelt Karim natuurlijk wel zijn rol in. Hij is geen grote prater in de kleedkamer, maar kan wel bikkelhard zijn als hij teamgenoten ter verantwoording roept.”

El Ahmadi heeft het allemaal ook zelf moeten ondervinden op het dwaalspoor van de zoekende prof. Het was 2011, hij was uitgerangeerde bij Feyenoord en uitgehuurd aan Al-Ahli in Dubai. Een carrière in het slop. De uitbollende Fabio Cannavaro, aanvoerder van wereldkampioen Italië in 2006, aanschouwde het tafereel in de woestijn en zei: ‘Karim, wat heb jij hier eigenlijk te zoeken?’

En El Ahmadi dacht hetzelfde. Hij keerde terug in het succesvolle Feyenoord van Ronald Koeman, vertrok daarna naar Aston Villa en toen Rutten zijn oogappel terughaalde naar Rotterdam, in 2014, was de voetballer El Ahmadi ‘af’.

„Hij heeft in de Premier League geleerd hoe hij een wedstrijd uit moet spelen. Geleerd dat je negentig minuten lang niet kan verslappen, anders ben je weg.”

Het zal nodig zijn in deze maanden waarin de eerste titel van deze eeuw in hunkerend Rotterdam zomaar eens realiteit kan worden. De titelhoop wordt verder opgestuwd door El Ahmadi’s opvallende laatbloei. Nooit scoorde hij meer dan twee keer per seizoen, nu ineens vier keer alleen al in de eerste seizoenshelft. En hij was toch de speler die altijd met zijn verkeerde been leek te schieten. Rechts of links maakte niet uit: over, naast, te zacht. „Schieten dat kon-ie gewoon niet”, zegt Rutten aan de telefoon. „Ach, soms is dat zo bij voetballers, maar het is wel echt verbeterd de laatste jaren.”

Vanuit Feyenoord geredeneerd is de Afrika Cup een ongewenste extracurriculaire activiteit voor El Ahmadi. Hij mist sowieso Roda-uit komende zondag, daarna nog Willem II- en NEC-thuis. Dat valt, zou je zeggen, te overzien qua kaliber tegenstander. Maar bedenk dan dat de vorige keer dat El Ahmadi er niet bij was Feyenoord verloor van de zwakste broeder in de eredivisie: Go Ahead Eagles. De enige competitienederlaag in de eerste seizoenshelft.

Vaststaat dat zonder hem dit seizoen bijna alles misging met Feyenoord. De kansloze nederlaag in Manchester zonder El Ahmadi stond in schril contrast met de overwinning op United eerder dit seizoen in De Kuip mét El Ahmadi. Met bewijs uit het ongerijmde kun je stellen dat Feyenoord niet zonder hem kan. Hij is regelaar, gatenstopper en balansbewaker. Een mooie tred, rug kaarsrecht in volle sprint als ooit de middellangeafstandloper Hicham el Guerrouj. En twee poten die hij nooit terugtrekt uit een duel.

Lees ook: Hakim Ziyech niet in selectie Marokko voor Afrika Cup

Schattig

Terug naar de Wesselerbrink. Op de foto bij zijn oude spelerspas, tentoongesteld in de kantine van voetbalclub UDI, staat een schattig knulletje met een volle bos zwart haar en een grote spleet tussen zijn voortanden. In weinig de kale, stoere mannetjesputter die op het middenveld van Feyenoord met harde hand regeert. „Hij was een iel mannetje, maar daar moet je doorheenkijken. Ik lette vooral op hoe die jongens op techniek de bal afschermden”, zegt FC Twente-scout van toen René Sterken. „Daar was Karim al vroeg heel ver mee.”

Verder was het natuurlijk „ook gewoon een bluffertje” aan de bal. „Brutaaltjes hè. Tjaronn ook”, zegt Sterken. „Als ze wisten dat je stond te kijken, gingen ze expres de tegenstander uitdagen, voor je neus gekke dingen doen met de bal. Maar het is altijd maar de vraag hoe ze zich handhaven als het niveau hoger wordt.”

Jan van Halst, huidig directeur van FC Twente, graaft in zijn herinneringen en stuit op een bar slechte uitwedstrijd van de Tukkers tegen RBC in 2004. El Ahmadi viel in, en Van Halst dacht: ‘Is dit echt een speler voor FC Twente?’ Het was slap waar het niet kon, het was frivool waar het niet moest. Pas toen Fred Rutten in 2006 terugkeerde naar Enschede vond El Ahmadi zijn draai. Rutten:

„Hij had natuurlijk die trots zoals veel Marokkaanse jongens, dat sloeg gauw om in teleurstelling als zijn acties mislukten. Maar daar kan je best mee werken hoor. Ik zie dat liever dan iemand die fluitend na een flutpot in de auto stapt. Het moet wel pijn doen bij je, zo werkt het in topsport.”

El Ahmadi zei in die moeilijke beginjaren bij FC Twente dat hij zich wel eens liet opjutten door supporters die trucjes wilden zien. Dezelfde mensen die hem dan uitfloten als het mislukte. ‘Bij Karim El Ahmadi moet het altijd mooi zijn’, stond er eens boven een artikel in dagblad Tubantia.

Hoe anders is dat nu. Mooi hoeft het allemaal allang niet meer. Hij is al een „mug” en een „horzel” genoemd door teamgenoten, complimenteus bedoeld voor alle duidelijkheid. „Hij jaagt tegenstanders al maandenlang het veld over”, liet ‘de Kromme’ optekenen in zijn column in het AD. „Hij blijft maar zoemen.”

    • Bart Hinke