Recensie

Assepoester op kistjes in The X-Factor

Het basisidee is aardig, de uitwerking niet de volle 2,5 uur overtuigend in de spreidstand tussen campy komedie en politieke verwijzingen.

Cendrillon door Dutch National Opera Academy

Voor jonge operazangers is de Dutch National Opera Academy de eerste stap. Thomas Oliemans, Henk Neven - ze begonnen dáár. In innemende interactie met het Residentie Orkest presenteert die academie zijn jongste lichting nu in Massenets Cendrillon.

Regisseur Caitlin van der Maas, ervaren in het Duitse theater als assistent van Johan Simons o.a., verplaatste het sprookje naar een ‘X Factor’-achtige show. De prins is de tot depressie geneigde zoon van platenbaas ‘Roi’, stiefmama en haar hysterische dochters zijn tuk op glitter, maar integere Assepoes niet: haar glazen muiltje is een legerkist. En zo ontbloeit ware liefde met Prins.

Het basisidee is aardig, de uitwerking niet de volle 2,5 uur overtuigend in de spreidstand tussen campy komedie en politieke verwijzingen. Geprojecteerde newsflashes communiceren dat er weinig sprookjesachtigs is aan een wereld waarin executies en talentenshows beide bestaan, maar die boodschap blijft in de lucht hangen.

Massenets partituur, kleurrijk gespeeld door het Residentie Orkest, bezit talrijke prachtmomenten. Maar de grootste troef zijn de jonge (veelal vrouwelijke) zangers.

Naast charmante bijrollen van o.a. Nina van Essen met haar natuurlijke theatrale présence zijn de hoofdrollen goed bezet met de Pools-Nederlandse Zofia Hanna (Cendrillon) en de Estse Maari Ernits (Prins). Hun liefdesduet is een hoogtepunt: volwaardige opera die nieuwsgierig maakt naar het vervolg van zowel die liefde als, achter de schermen van deze talentenshow, beider carrières.