Brieven

Interlandelijke adoptie

Ik kreeg een kans, andere kinderen niet

Naar aanleiding van het opiniestuk van Ido Weijers over interlandelijke adoptie (NRC 3/1) wil ik graag mijn adoptieverhaal en -ervaring met u delen.

De start van mijn leven is anders begonnen dan bij de gemiddelde mens. Ik ben op straat te vondeling gelegd. Ik wist toen niet wat dit moest betekenen, ik had niemand. Eigenlijk werd ik aan mijn lot overgelaten. Maar ik werd toch naar een kindertehuis gebracht.

Ik had nu een kans gekregen, een kans om bij nieuwe ouders terecht te komen. In een land waar ik een goed leven zou kunnen krijgen.

Dat klinkt veelbelovend, maar toch zijn er nog steeds kinderen die niemand hebben. Het is triest. Zij weten niet dat het leven beter kan. Ik heb anderhalf jaar in een kindertehuis gewoond. Te veel kinderen en te weinig verzorgers. Ze zullen al die kinderen vast niet allemaal evenveel aandacht en zorg kunnen geven.

Het is maar een klein deel geweest van mijn bestaan. Ik denk er nog wel eens aan. Hoe heb ik die anderhalf jaar daar geleefd?

Er zijn zoveel vragen en ik zou op allemaal het antwoord willen weten.

Ik weet wel dat je het de rest van je leven meeneemt, misschien blijft het bij de een wat meer op de achtergrond dan bij de ander. Iedere geadopteerde heeft er een andere visie op.


(18 jaar, in 1999 geadopteerd uit China)