Column

Het voelt goed

Feyenoord trapt de tweede seizoenshelft af tegen Roda JC. Het bestuur verwacht dat meteen een signaal wordt afgegeven voor de toekomstige landstitel. Winnen dus. Algemeen directeur Eric Gudde is optimistisch gestemd. Tijdens het trainingskamp in het Spaanse Marbella was hem de grote vastberadenheid van de selectie opgevallen. „Het voelt gewoon goed.”

Onder Ronald Koeman voelde het ook goed, maar het werd noppes. Titelkansen voel je niet, die speel je bij elkaar. Met ijver en geluk. Wat betekenen vijf punten voorsprong met Ajax en PSV op de hielen? Eén verliespartij en de comfortzone ligt aan diggelen. Dan ontstaat weer ondraaglijke druk en carnaval-voetbal. Looplijnen verkiezen hun Mondriaankaraker en vrije trappen sterven buitenkant paal. Jonge spelers zijn niet bestand tegen gehijg in de nek. Zij hebben een strateeg als Karim El Ahmadi nodig om de balans in het elftal vast te houden, maar Karim zit op de Afrika Cup.

Afrika is een continent achter Gods rug, dus ik gun ze daar alleen maar cascades van vreugdesprongen, maar interlandgedoe midden in de competitie is een vloek. Maak er dan kerstvoetbal van, dan blijft de schade beperkt. Van de hele interlandkalender deugt niets. Verplichte oefenpartijen, kom op zeg. Als het geluk van de Nederlandse voetbalfan afhankelijk zou zijn van het Nederlands elftal was er allang geen sprake meer van een voetbalnatie. De clubs zijn het hart van de liefde. Bij Ajax en Feyenoord zelfs in extreme mate. Maar ook voor Cambuur willen mensen hun leven geven, en dat doen ze niet voor Oranje. Niet meer.

Een landstitel is meer een optelsom van mentaliteit en mazzel dan van talent. Daarom heeft Louis van Gaal gelijk als hij Feyenoord hoger inschat dan Ajax. Je ziet het ook aan de clubcoaches. Giovanni van Bronckhorst staat als een kwikzilveren regenboog op één been te dansen voor zijn dug-out. Peter Bosz waakt als een donkere wolk langs de zijlijn. Altijd die wenkbrauwen van de ernst. Hij zelf mist kennelijk vertrouwen dat het goed komt. Peter heeft de zwaarmoedigheid van Rinus Michels, Gio de zonnige nonchalance van Leo Beenhakker.

De Nederlandse competitie heeft nood aan het sprookje van Leicester. De titel voor een onverlaat. Het zal er in de tweede seizoenshelft niet van komen. De posities in de race naar het kampioensfeest liggen vast. Het gaat andermaal tussen Feyenoord en Ajax, alsof we nog in de jaren zeventig van de vorige eeuw leven. PSV blijft binnen de status van een intermezzo. De eredivisie als feest van stilstand.

In Spanje gaat het ook al een halve eeuw tussen Real Madrid en FC Barcelona, maar daar is voetbal politiek. Dat is het in Nederland gelukkig nog niet. Je hoort hier nog geen halve partijleider iets zinnigs over sport zeggen. Wilders weet waarschijnlijk niet eens dat Heracles een voetbalclub is. Heeft iemand de voorbije vier jaar de minister van Sport kunnen betrappen op een wervende tekst? Even met het vlaggetje in de hand naar Rio vliegen, dát heette hier sportbeleid.

Laat het niet aan je hart komen, koene ridders van Feyenoord. Pak die titel en tover de Coolsingel om in een bal populaire. Met meneer Trump als nieuwe wereldleider zullen we zelf voor de vreugde moeten zorgen. Nou, die zelfredzaamheid is Rotterdammers wel toevertrouwd.