Wij zijn nu welkom in Downing Street, want May wil tegengas geven

Melle Garschagen is met andere niet-Britse collega’s uitgenodigd in ambtswoning premier.

Foto Hannah McKay / EPA

Is er een dag of tijd die jullie het beste uitkomt, luidde de vraag per e-mail in december. Mijn ervaren collega-correspondenten vielen van hun stoel toen ze het lazen. Zo groot was het ongeloof: niet alleen erkenden de woordvoerders van premier Theresa May het bestaan van de buitenlandse pers, we werden ook gevraagd wanneer het schikte langs te komen op 10 Downing Street voor briefings.

Eerder maakte de staf van de Britse premier sporadisch tijd voor buitenlandse journalisten: Nederlandse, Duitse, Franse en zelfs Amerikaanse kranten lezen Britse kiezers niet. Vanaf deze week mogen wij wekelijks langskomen.

Voor mij was het de eerste keer dat ik vanaf Whitehall door het hek, langs de bewapende agenten het smalle straatje in mocht, door de zware deur van Number 10. In groepjes bestegen we de grote trap langs portretten van vorige bewoners – Robert Walpole (de eerste premier, van 1721-1742) onderaan – eindigend met Gordon Brown. David Cameron mag pas na algemene verkiezingen worden bijgehangen, zegt de vrouw die ons begeleidt. Zelfs in 10 Downing Street, waar de eeuwenoude tradities het cement zijn dat de ambtswoning bijeenhoudt, is zichtbaar hoe ongewoon deze tijden zijn.

In de Pillard Room stelt de Italiaanse correspondent van La Repubblica de vraag: waarom opeens deze persconferenties? Mays zegsman begint over moeilijke toegang tot Westminster, waar de Engelse pers dagelijks wordt bijgepraat, drukke agenda’s, logistieke problemen, goede voornemens voor 2017. „Jullie weten dat je de Engelse pers niet altijd moet geloven.”

Dat de bijpraatsessies direct het gevolg zijn van de aanstaande Brexit-gesprekken zegt de woordvoerder er niet bij. Een week nadat May werd verrast door het vertrek van haar EU-ambassadeur, die haar beschuldigde van „warrig denken” over de Brexit, en na een cover van The Economist, waar zij wordt neergezet als weifelende leider (Theresa Maybe), is de persconferentie een uitstekende kans tot tegengas.

Over de spanning tussen vrij verkeer van personen en toegang tot de interne markt: „De premier is glashelder. Ze wil dat het VK kan besluiten hoeveel migranten uit andere EU-landen komen, maar ook de beste toegang voor Britse bedrijven in Europa.” Over de berichten dat het VK na de Brexit ook NAVO-invloed verliest. „De premier is glashelder. Het VK treedt uit de EU en koestert de samenwerking binnen de NAVO.” Over de onzekerheid van EU-burgers die in het VK willen blijven wonen. „De premier wil wederzijdse erkenning zo snel mogelijk bespreken met de rest van de EU.”

Als May zich moet verweren tegen trucjes van EU-onderhandelaars hoeft ze ons niet ad hoc bij elkaar te roepen. Dat zou paniekerig overkomen. Nu kan ze zeggen altijd al de relatie met de continentale persvrienden te koesteren, want zo is May: oprecht en glashelder.