Recensie

Holle blonde robots in zilveren bodysuits

Recensie

Met ‘Silver’ wil Linning iets laten zien over belangrijke ontwikkelingen, wat ze echter vooral toont is het gebrek daaraan in haar eigen werk.

Silver van choreograaf Nanine Linning Foto Philipp Zinniker

In een tijd waarin het ene na het andere onwaarschijnlijk geachte tóch gebeurt, hoeft het misschien niet te verbazen dat het publiek in de Amsterdamse Stadsschouwburg gisteren na afloop van Silver in een ovationeel applaus uitbarstte. Het doorkijkje dat Nanine Linning het publiek gunde naar een door technologie beheerste toekomst heeft namelijk de dramaturgische diepgang van een dubbeltje en een choreografische kwaliteit die het balletschooljuffenniveau evenaart.

En dat is jammer, want in beeldend opzicht heeft Linning, zoals bijna altijd, haar zaakjes prima voor elkaar. Vormgever Bart Hess heeft, ongetwijfeld in nauw overleg met de choreografe, fraaie wezens gecreëerd: twaalf identieke, blondbepruikte robots in zilveren bodysuits met op de rug een ronde uitstulping die een accu en andere hardware doet vermoeden. Een menselijk lichaam dat uit een slijmsoep wordt geboren. Deerniswekkende humanoïden met groteske misvormingen – slachtoffers van mislukte experimenten? Een heftig kronkelend wezen dat met een ‘vacht’ van lange zilveren draden op een geheimzinnig scifi-moerasmonster lijkt. Fotogenieke plaatjes.

Maar beelden zijn één ding, er iets boeiends mee doen is een tweede. En daarin schiet Linning jammerlijk tekort.

Verbijsterend oninteressant

Haar bewegingstaal is op zichzelf best aantrekkelijk, krachtig en groot, met uit de aard der zaak ook wat schokkerige robotpassen, maar variatie in dynamiek of tempo ontbreekt goeddeels. Vrijwel elke beweging wordt uitgevoerd met dezelfde spanning, met als gevolg dat het geheel juist spanning ontbeert, ondanks de omineuze elektronische klanken van Michiel Jansen.

Vooral de eerste helft is choreografisch verbijsterend oninteressant. Het veelvuldig gebruik van synchrone bewegingen is inhoudelijk gerechtvaardigd – al is het op den duur saai – maar in haar vroege werken gaf Linning tenminste nog blijk van ruimtelijk gevoel en handigheid met formaties.

De trailer van Silver

Als drama van de moderne mens blijft Silver te oppervlakkig. Ja, we leven in een wereld waar de technologie oprukt.

Maar verder dan een simplistisch beeld van de kwetsbare mens in een onherbergzaam universum komt Linning niet, laat staan dat zij toont hoe de interactie tussen robots, cyborgs, humanoïden en mensen van vlees en bloed eruit zal zien: er is vrijwel geen interactie tussen die verschillende soorten, hun afzonderlijke scènes hebben bovendien nogal harde overgangen. Alsof er een ander klasje opkomt.

Met Silver wil Linning iets laten zien over belangrijke ontwikkelingen, wat ze echter vooral toont is het gebrek daaraan in haar eigen werk.