Recensie

Fataal besmettelijke horror met ouderwetse shocks en thrills

Als je echt goed in de ban raakt van spookhuishorrorfilm The Bye Bye Man dan durf je na afloop niet eens meer de titel uit te spreken. Want de naam van de bloeddorstige schim die drie studenten in hun goedkoop gehuurde landhuis – te betaalbaar, te mooi, te lang leeg, ze hadden beter moeten weten – in wanhopige moordenaars verandert, is genoeg om hem tot leven te wekken.

„Don’t think, don’t say”, murmelt iedereen die door hem bezeten is. Maar dan is het al te laat. Als je zo erg je best moet doen om iets niet te denken, dan heeft het zich al als een dodelijke worm in je gedachten gevreten.

Het is een effectieve metafoor voor angst, en ook voor waarom we zo graag naar horrorfilms kijken: weten dat je beter niet kunt kijken, en dan toch kijken.

The Bye Bye Man van Stacy Title, een van de weinige vrouwelijke regisseurs die een plekje in het horrorgenre aan het veroveren zijn, gaat over die fatale besmettelijkheid van angst. De film doet dat slim, en vol suggestie, zeker aanvankelijk. Op het moment dat de hoofdpersonen allemaal goed gek en paranoïde zijn geworden, ondermijnen ouderwetse shocks en thrills die zo zorgvuldig opgebouwde zinsbegoochelingen weer. Als het niet hoeft kun je beter het monster onzichtbaar laten.