Recensie

Waarom is deze film ‘nodig’ in Amerika?

Wahlberg speelt de Wahlberg-held die hij in alle films van Peter Berg mag spelen: charmant, eerlijk, opvliegend, bazig, anti-autoritair. ●●●

Het staat er echt. Op de site van Patriots Day. „Dit is precies de film die Amerika nu nodig heeft.” Het is een citaat uit een recensie, dat gebruikt wordt om de film te verkopen en van cachet te voorzien. Dit is dus niet zomaar een actiefilm over de bomaanslagen tijdens de marathon van Boston in 2013, met Mark Wahlberg als rouwdouwende politieagent die de twee daders wel even zal oppakken. Nee, deze film is „nodig”. Dus dan kijk je er toch even anders naar. Wat zou hem in de ogen van Amerikanen zo noodzakelijk maken?

Lees het interview met Mark Wahlberg en Peter Berg: Rennen naar de ramp

Allereerst natuurlijk de hoopgevende boodschap dat zelfs in tijden van angst en geweld, er altijd mensen zijn die anderen helpen. Dan dat hij net zo chaotisch en rommelig is als het er bij echte terreurdaden aan toegaat.

Hoe hard de film ook zijn best doet om je te laten geloven dat er systeem zat in het onderzoek in die cruciale uren na de aanslag, de weinig geruststellende indruk die overblijft is dat politiewerk vooral een kwestie van volharding en geluk is. Dat komt ook omdat Wahlbergs Tommy Saunders in tegenstelling tot de meeste andere personages geen echt bestaande agent is, maar een optelsom van verschillende politiemannen die aan onderzoek en klopjacht hebben meegewerkt.

Wahlberg speelt dus eigenlijk de Wahlberg-held die hij in alle films van Peter Berg mag spelen: charmant, eerlijk, opvliegend, bazig, anti-autoritair. Zo’n held waarvan je hóópt dat hij op elke plaats delict als eerste arriveert.

Als regisseur verfilmt acteur/producent/schrijver Berg graag waargebeurde verhalen. Denk Lone Survivor (2013) over de Navy Seals die op moordmissie werden gestuurd in Afghanistan; of afgelopen jaar Deepwater Horizon, over de ergste olieramp in de Amerikaanse geschiedenis.

Berg kiest een hectische stijl die realisme moet suggereren, maar perst de gebeurtenissen in het gesimplificeerde stramien van de actiefilm. Werkelijkheid en fictie worden lukraak en zonder onderscheid geplukt uit ons collectieve beeldenbewustzijn. Echte beelden van de marathon, interviewtjes met echte hoofdrolspelers en getuigen tot slot doen alsof de film een docudrama is. Iets wat hij niet kan waarmaken.