Polisario verliest, en wint

Handelsverdragen zijn vaak een bron van conflict. Neem het akkoord tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Marokko uit 2012 over liberalisering van de handel in landbouw- en visserijproducten. Het akkoord trad op 1 oktober van dat jaar in werking en is van meet af aan betwist door het Front Polisario. Dat ijvert sinds begin jaren 70 voor zelfbeschikking in de Westelijke Sahara, waarvan het grondgebied grotendeels door Marokko wordt gecontroleerd.

In eerste instantie stelde het EU-Gerecht Polisario in het gelijk: de EU beschikte niet over de vereiste bevoegdheid om met Marokko een internationale overeenkomst te sluiten die ook van toepassing is op (producten uit) de betwiste Westelijke Sahara. Maar in hoger beroep oordeelde het EU-Hof onlangs anders: het Gerecht had de regels van het volkenrecht verkeerd geïnterpreteerd. Het handelsverdrag tussen de EU en Marokko is volgens deze regels niet van toepassing op de Westelijke Sahara. Met andere woorden: Front Polisario had het verdrag helemaal niet hoeven aanvechten, omdat dit sowieso niet geldt voor het grondgebied waarvoor het Front, gesteund door een reeks VN-resoluties, zelfbestuur claimt.

www.rechtspraak.nl: ECLI:EU:C:2016:973