Column

Laat lekker hangen joh, dat laaghangende fruit

Column Japke-d. Bouma We worden overspoeld met kantoorclichés. Worden we daar beter van, vraagt Japke-d. Bouma zich wekelijks af.

Het nieuwe jaar is amper twee weken oud, maar wat me nú alweer de neus uitkomt, is het ‘laaghangend fruit’. En dan bedoel ik niet het laaghangend fruit in de bongerd, het laaghangende fruit van de hond van de buren of het laaghangende fruit van de man die veel te dicht bij je staat in het gangpad van een overvolle trein, neen. Dan bedoel ik het laaghangend fruit op kantoor.

Wat het is? Het zijn de resultaten die een bedrijf relatief makkelijk kan behalen. En als je de vakliteratuur mag geloven is de kantoorjungle een soort smulbos waar het met bakken vol aan de struiken hangt. Het enige wat er nodig is, is een ‘quick scan’ en dan rollen de ‘quick wins’ je al om de oren. Ja, ik heb nu weer jeuk, ja.

Er staan ook allemaal tips op managementblogs hoe je laaghangend fruit „op een veilige manier kan oogsten”. Er is zelfs een „dag van het laaghangend fruit”, serieus, en „laaghangend fruit dat aan twee kanten snijdt”, zo las ik elders. Daarvoor moet je tuinhandschoenen aan, denk ik, want ik durfde niet door te lezen.

Jongens, hou eens op. Dat laaghangend fruit groeit echt niet vanzelf, hoor. Want er staat dus niks over groene vingers, hè, op al die blogs. Ik bedoel, er wordt alleen maar gesproken over plukken en oogsten, maar niks over zaaien, snoeien, onderhoud, bemesting en schimmelbestrijding. Bij andere thema’s heeft iedereen op kantoor altijd de mond vol van duurzaam ondernemen en de circulaire economie (mogen we daar trouwens ook mee ophouden in 2017?), maar blijkbaar geldt dat niet voor dat arme laaghangende fruit. Alsof het alleen maar een kwestie is van pakken wat je pakken kan, op kantoor. Alsof het vanzelf gaat.

Jullie kennen je klassiekers bovendien slecht. Want in de wereldliteratuur is het alleen maar ellende als het over laaghangend fruit gaat. Al vanaf het prille begin, denk Adam en Eva, denk de Twistappel, is er echt niemand beter van geworden. Je wíl het wel pakken, maar ondertussen weet je ook wel dat je het beter niet kunt doen: dat frietje op het station, dat laatste stukje taart dat er al zes uur ligt, de knappe stagiair – afblijven mensen. Het is hier het oude Rome niet.

Ik dacht ook nog aan de bramen die ik altijd plukte met mijn vader. Ik was nog klein met twee staartjes en ik plukte laag bij de grond met mijn gele emmertje, terwijl mijn vader hoog op de meegebrachte ladder het fruit met bakken naar binnen harkte. Zo is het natuurlijk ook op kantoor: laaghangend fruit is voor kleuters. Voor de échte resultaten zul je hard moeten werken, in het zweet jouwer aanschijnsch.

Lees ook Japke-d’s vorige column: De zes dingen die in elk kerstpakket horen te zitten

En dan nog. Stel, dan héb je al dat laaghangend fruit, in bakken. En dan? Maak je er jam van, verkoop je het of eet je het allemaal zelf op? Je collega’s hoeven het in ieder geval niet. Die eten alleen Marsen, Nutsen en rijstwafels. En als je het gaat verkopen, past dat dan wel in de corebusiness?

Ik zou dan ook zeggen: laat dat laaghangend fruit gewoon eens lekker hangen en concentreer je op de dingen waarvoor je je best moet doen op kantoor. Met een beetje mazzel gaat het dan bovendien gisten. En van gegist fruit is nog nooit iemand slechter geworden.

Zéker niet op kantoor.

Meer #kantoorclichés op Twitter via @Japked