Recensie

Een heerlijke film over Debbie Reynolds en Carrie Fisher

Een documentaire over de onlangs gestorven moeder en dochter is verplichte kost voor elke liefhebber van het oude Hollywood.

'Bright Lights: Starring Carrie Fisher and Debbie Reynolds' (HBO).

Verbazing en blijdschap streden om voorrang, toen ik ontdekte sinds kort toegang te hebben tot het pakket films, documentaires en series van betaalzender HBO. Een verrassing van kabelmaatschappij Ziggo. Dank u wel, maar waarom stuurt u ons daar niet even een berichtje over?

Het kwam heel goed uit, want ik wist dat afgelopen zaterdag HBO vervroegd begonnen was met het beschikbaar stellen van de documentaire Bright Lights: Starring Carrie Fisher and Debbie Reynolds, van Alexis Bloom en Fisher Stevens. Daags nadat actrice Fisher (60) op 27 december aan een hartaanval was overleden, bezweek haar minstens zo beroemde moeder Reynolds (84) aan een beroerte. Daar zit een soort poëtische rechtvaardigheid in, kun je constateren na het bekijken van de heerlijke film over een moeder en dochter, die zich gedroegen als beste vriendinnen.

Tekst gaat verder onder de video

Ze woonden naast elkaar, in een wonderbaarlijke Villa Kakelbont in Beverly Hills. De openingsscène, waarin Carrie een aan haar smartphone prutsende Debbie een soufflé komt brengen, gadegeslagen door honden met trek, doet sterk denken aan de klassieker Grey Gardens, over een excentrieke tante en nicht in de Hamptons.

Beiden speelden hun beroemdste filmrol toen ze 19 waren, in respectievelijk Singin’ in the Rain (1952) en het eerste deel van Star Wars (1977). Beiden hebben een prachtige zangstem, maar de rebelse dochter werd expres geen zangeres, maar actrice en een verbaal buitengewoon spitse scenariodokter.

Ook schreef ze de verfilmde autobiografie Postcards from the Edge, met Meryl Streep en Shirley MacLaine, over een drugsverslaafde dochter en bazige moeder in showbusiness.Fisher werd bovendien de ambassadeur van alle manisch-depressieven in de wereld, door openlijk te vertellen over de sombere Pam en uitzinnige Roy die in haar borst huisden.

De wereld bleef alleen maar prinses Leia in haar zien. In de documentaire doet ze wat ze een lapdance noemt: op een conventie van fans handtekeningen verkopen tegen contante betaling van 70 dollar.

Een latere echtgenoot van Reynolds had het gezin door gokverslaving aan de bedelstaf gebracht. Wel beschikte ze over een imposante verzameling Hollywoodrelikwieën: de pruik van Harpo Marx, de rode schoentjes van Judy Garland, de opwaaiende jurk van Marilyn Monroe. Van al die objecten bestaan vast meerdere exemplaren, maar toch deed Monroes jurk 6,2 miljoen dollar, toen het appeltje voor de dorst naar de veiling ging. Alleen van de kostuums van Sinatra, Martin en de anderen in Ocean’s 11 (1960) had ze een beetje spijt.

Het is allemaal prachtig: de diva in scootmobiel langs de gokkasten van Las Vegas voor een laatste optreden, het permanente cynisme van de dochter, de herinnering aan de ontmaagding door een goede vriend in de jaren 70, de 15-jarige Fisher die loepzuiver Bridge over Troubled Water zingt, zonder te weten dat ze zes jaar later verkering met Paul Simon zou krijgen. Alle roem, de paparazzi, de Lifetime Achievement Award, de huilende fans, het blijkt slechts stof in de wind. Gelukkig hebben we de foto’s nog, de oude films en deze voor elke liefhebber van het oude Hollywood verplichte documentaire.