De albums van deze week: van romantische metal tot Vlaamse elektropop

Hoewel Run The Jewels’ ‘RTJ3’ niets aan felheid heeft ingeboet, kennen we het al wel een beetje. Laster laat juist een heel nieuw geluid horen, en maakt metal met een flinke kegel. En wie kent Jack Lee nog? Hij maakte meer dan die ene hit, maar de rest bleef minder hangen.

  • ●●●●●

    Run The Jewels: Run The Jewels 3

    Run The Jewels 3 Hiphop: Run The Jewels is het verhaal van twee zeer verschillende rappers – El-P uit New York en Killer Mike uit Atlanta – die elkaar na lange solocarrières leerden kennen en onverwacht nieuw creatief vuur in elkaar aanwakkerden. Voorganger Run The Jewels 2 was volgens Stereogum, Complex en Pitchfork het beste popalbum van 2014.

    Ook op Run The Jewels 3 zijn de soms loodzwaar klappende beats afwisselend ziedend en opruiend, en futuristisch en funky. En zijn Killer Mike en El-P een perfect op elkaar ingespeeld dynamisch duo dat ronkende zinnen afvuurt op een wereld vol tumult. Hun opschepraps, hun strijdbare slogans over onderwerpen van gentrificatie tot individuele vrijheid; hun rauwe humor en voorliefde voor razende rijmschema’s vol boeiende details; de formule is nog niet uitgewerkt, maar na liefst vier grote projecten in nog geen vijf jaar wel overbekend. Eigenzinnige gastvocalisten als Danny Brown en Trina zorgen voor broodnodige variatie. Saul van Stapele

  • ●●●●●

    Jack Lee: Bigger Than Life: Anthology

    Bigger Than Life: Anthology Pop: Rockgroep The Nerves uit San Francisco zou veertig jaar na hun korte bestaan in de vergetelheid zijn geraakt, als niet Blondie een hit had gescoord met hun ‘Hanging on the Telephone’. Songschrijver Jack Lee nam het opnieuw op voor een album met de ironische titel Jack Lee’s Greatest Hits Volume 1.

    Ook zijn andere, door Paul Young gecoverde succesnummer ‘Come Back and Stay’ stond erop. Met Lee’s eigen carrière wilde het niet vlotten; zijn tweede album Jack Lee ging mank aan een lelijke jaren tachtig-productie en de zanger raakte in de vergetelheid. Al zijn solowerk is nu verzameld op het album Bigger Than Life. De urgente powerpopsongs zijn bij vlagen briljant, hoewel ‘Hanging on the Telephone’ er met kop en schouders bovenuit blijft steken.
    Jan Vollaard

  • ●●●●

    Daniël Wayenberg & Martin Oei: Chopin à deux

    Chopin à deux Klassiek: Het is een opmerkelijk pianoduo: de doorgewinterde Daniël Wayenberg (87) en de piepjonge Martin Oei (20). De een is een oude rot met een voorkeur voor moderne Steinways, de ander een conservatoriumstudent met een passie voor historische instrumenten. Voor hun gezamenlijke cd-debuut wijden Wayenberg en Oei zich aan de twee pianoconcerten van Chopin.

    Een primeur is dat ze hier kiezen voor twee historische Erard-vleugels. Dat resulteert in een kleinere, meer heldere klank. Aardig is dat Oei en Wayenberg elk de solopartij van één concert voor hun rekening nemen. De jonge pianist doet daarbij nauwelijks onder voor zijn gelauwerde collega. Van spetterende virtuositeit tot vloeiende lyriek: in hun samenspel komt de rijkdom van Chopins pianoconcerten overtuigend naar voren. Zeker verfrissend voor wie gewend is deze werken mét orkest te horen.
    Joris van Son

  • ●●●●

    The Cactus Blossoms: You’re Dreaming

    You’re Dreaming Pop: Nu even niet zeuren dat ze ouderwets klinken. De samenzang van The Cactus Blossoms lijkt als twee druppels water op die van The Everly Brothers, met dezelfde slepende uithalen en comfortabel op elkaar leunende toonhoogtes.

    De Amerikaanse broers Page Burkum en Jack Torrey (de laatste gebruikt een pseudoniem) blijven in hun onderwerpkeuze dicht bij de Everly’s met songs over dromen, kussen en een tekst over een ‘Clown Collector’ die nadrukkelijk knipoogt naar ‘Cathy’s Clown’. Waarom dan toch vier ballen voor een album dat schaamteloos teruggrijpt op muziek uit de jaren vijftig? Omdat The Cactus Blossoms hun muziek zo puur en messcherp brengen dat ze als fenomenaal zangduo hun gelijke niet kennen in de popmuziek van nu. Eind januari komen ze voor zeven optredens naar Nederland, zie: thecactusblossoms.com.
    Jan Vollaard

  • ●●●●

    Laster: Ons Vrije Fatum

    Ons Vrije Fatum Metal: Laster is een apart geval. Het Utrechtse trio maakt black metal met Nederlandse teksten, in een setting van beschonken drama en hartstochtelijke romantiek. Erg ambitieus, maar het werkt: op Ons Vrije Fatum, hun tweede album, mengen ze succesvol snoeiharde metal met een heerlijk melancholieke sfeer.

    Laster schakelt subtiel tussen furieuze uitbarstingen met snerpende krijszang en onstuimige gitaarpartijen, en zwijmelpop met koortjes vol benevelde, gezwollen teksten over het leven en de liefde. Ook met gast-instrumenten gaat de band voorzichtig overweg. Je hoort wel bongo’s, pulserende elektronica en zelfs een lome saxofoonsolo, maar niets is echt overdadig. Ons Vrije Fatum is een zeer theatraal en ambitieus album, maar geen wild experiment. Een minpunt is de vrij gruizige, nogal vermoeiende productie.
    Peter van der Ploeg

  • ●●●●

    Anna Meredith: Varmints

    Varmints Elektro: De klassiek geschoolde Anna Meredith is juist verbijsterend veelzijdig. Op haar debuut-album Varmints wisselt Meredith, die al twintig jaar als componiste werkzaam is, af tussen instrumentale, experimentele stukken, en ‘pop’-nummers met zang en een vloeiende melodie.

    Het is verrassend hoe haar ‘Something Helpful’ opent met een straffe house-beat, waarna het nummer, dankzij Merediths meisjeszang, ombuigt naar een huppelige stemming. En meteen dient de volgende eruptie zich aan. Lees de hele recensie: Europese elektropop, elektronica-met-strijkers en spetterende surfrock Hester Carvalho

  • ●●●●

    Iguana Death Cult: The First Stirrings Of Hideous Insect Life

    The First Stirrings Of Hideous Insect Life Surfrock: Op hun debuut-album The First Stirrings Of Hideous Insect Life speelt Iguana Death Cult snel, vuig en snedig, met de bas als kronkelende noten-sproeier en een gitaar als snijbrander.

    Zanger Jeroen Reek kan wild en onbeheerst tieren, maar ook aangenaam klaaglijk klinken, of flemen in falset. De band doseert het garage-geluid op een bekwame manier. Lees de hele recensie: Europese elektropop, elektronica-met-strijkers en spetterende surfrock Hester Carvalho

  • ●●●●●

    Bazart: Echo

    Echo Elektropop: Het debuut van het Belgische Bazart verscheen afgelopen november, toen de groep al een grote hit had gehad in zowel België als Nederland, met het omfloerste ‘Goud’. Dat nummer had precies de juiste combinatie van intieme fluisterzang met bombastische drums en een mooi waas van elektronica.

    De Vlaamse teksten van zanger Mathieu Terryn zijn elegant, de muziek mysterieus. Toch is niet het hele album, Echo, geslaagd. De meeste liedjes hebben de loomheid van ‘Goud’, en dat zorgt voor eenvormigheid. Lees de hele recensie: Europese elektropop, elektronica-met-strijkers en spetterende surfrock Hester Carvalho