Column

Het schoolplein op Twitter

Vroeger, op de middelbare school, hadden we alto’s en kakkers. Ik zat op hockey en ging uit met de kakkers, maar ik luisterde ook naar Nirvana en droeg wijde broeken met draken erop (op die broeken ben ik achteraf gezien niet trots, maar dat terzijde). Pubers zijn niet zo gek op ambiguïteit en daarom kreeg ik wel eens de vraag waar ik nou eigenlijk bij hoorde. Ik was geen Destiny’s Child-fan – was ik eigenlijk wel te vertrouwen?

Ik ben nu dertig, maar dat schoolplein blijft me achtervolgen – tegenwoordig heet het Twitter. De afgelopen weken hing ik daar net iets te veel rond. Ik volgde onder andere de discussies over Ruud Koopmans (volgens wie 50 miljoen moslims bereid zijn geweld te accepteren ter verdediging van de islam) en De Telegraaf (die het woord ‘asielplaag’ in een kop gebruikte).

Na een uurtje scrollen waan je je weer op school – of op een familiediner waar het bestek door de lucht vliegt en iedereen wordt gedwongen een kant te kiezen.

In de discussies over Koopmans en De Telegraaf verweten links en rechts (of policor en racistisch) elkaar ‘fout’ te zijn of juist te ‘deugen’ (en dat is dan weer fout), ‘nazi’ te zijn of ‘verrader’. Beide kampen kwamen met Hitler aanzetten en, als dat niet voldeed, met psychische stoornissen. Als een Twitterruzie maar lang genoeg duurt, eindigt hij óf in de DSM, óf in de Tweede Wereldoorlog.

Wie probeerde een kanttekening te plaatsen bij kamp A, werd ruw in kamp B geduwd, want kanttekeningen zijn verdacht. Dat gebeurde bijvoorbeeld in het debat rond het Koopmans-interview. Als ‘links’ bekendstaande opiniemakers mochten er geen kritiek op leveren: wie dat deed was een wegkijker, aldus de rechtse troepen op Twitter. Zo ging het debat al snel weer over goed en fout, en niet over wat er nou precies stond in Koopmans’ onderzoek.

Iets soortgelijks gebeurde maandagavond bij De Wereld Draait Door. Toen Claudia de Breij het bij een discussie over de Telegraaf-kop waagde de kant te kiezen van Marianne Zwagerman (rechts), kreeg ze er op Twitter van langs van haar fans (links). Was hun favo cabaretier nu ineens ook fout?

Waar komt toch die enorme behoefte vandaan om je te verschansen in een kamp en degenen die dat niet doen dan maar eigenhandig in te delen? Natuurlijk, mensen zijn groepsdieren. Maar het leuke aan mens zijn lijkt me dat het niet dodelijk is om de kudde te verlaten.

Floor Rusman vervangt Tom-Jan Meeus.