Recensie

Europese elektropop, elektronica-met-strijkers en spetterende surfrock

Op festival Eurosonic hoor je het geluid van Europa. Drie bands die op of rond dat feest spelen, hebben nieuwe albums uitgebracht.

Anna Meredith Foto Maria Jefferis

Het Eurosonic-festival, dat deze week plaatsheeft in Groningen, biedt concerten van zo’n 250 Europese groepen, plus een rijk aanbod aan – vaak gratis toegankelijke – optredens buiten het festijn om. Op het officiele programma staan onder meer het Belgische vijftal Bazart en de Schotse multi-instrumentaliste Anna Meredith, in de randprogrammering is het Rotterdamse Iguana Death Cult te vinden. Zowel geografisch als inhoudelijk vertegenwoordigen deze drie een andere hoek van de Europese muziek: Bazart veroverde Belgische harten met dromerige elektropop, Iguana Death Cult legt het vuur aan de schenen met spetterende surfrock, Anna Meredith biedt vitale elektronica-met-strijkers.

Op hun debuut-album The First Stirrings Of Hideous Insect Life speelt Iguana Death Cult snel, vuig en snedig, met de bas als kronkelende noten-sproeier en een gitaar als snijbrander.

Zanger Jeroen Reek kan wild en onbeheerst tieren, maar ook aangenaam klaaglijk klinken, of flemen in falset. De band doseert het garage-geluid op een bekwame manier. Want hoe verlokkelijk een stampend ‘Can Of Worms’ ook klinkt, het effect is des te indringender als de uitbarstingen worden afgewisseld met een moment van bezinning. In ‘Freak’, bijvoorbeeld: een zwoel deuntje met plagerig valse zang - om de luisteraar met het daaropvolgende ‘Voodoo Mirror’ weer hard aan te pakken.

Fluisterzang

Het debuut van het Belgische Bazart verscheen afgelopen november, toen de groep al een grote hit had gehad in zowel België als Nederland, met het omfloerste ‘Goud’. Dat nummer had precies de juiste combinatie van intieme fluisterzang met bombastische drums en een mooi waas van elektronica. De Vlaamse teksten van zanger Mathieu Terryn zijn elegant, de muziek mysterieus. Toch is niet het hele album, Echo, geslaagd. De meeste liedjes hebben de loomheid van ‘Goud’, en dat zorgt voor eenvormigheid.

De klassiek geschoolde Anna Meredith is juist verbijsterend veelzijdig. Op haar debuut-album Varmints wisselt Meredith, die al twintig jaar als componiste werkzaam is, af tussen instrumentale, experimentele stukken, en ‘pop’-nummers met zang en een vloeiende melodie. Het is verrassend hoe haar ‘Something Helpful’ opent met een straffe house-beat, waarna het nummer, dankzij Merediths meisjeszang, ombuigt naar een huppelige stemming. En meteen dient de volgende eruptie zich aan: in ‘R-Type’ galoppeert een daverend ritme gelijk op met grommende synthesizers, in ‘Nautilus’ lijkt een driftige synthesizer zich onder het trompetgeschal uit te willen wringen. Het prachtige ‘Taken’ is een liefdesliedje met Philip Glass-achtige herhalingen, en een mooie omslag naar een nonchalant rockgevoel in het refrein. Meredith laat de instrumenten in volle glorie glanzen: ook al verdringen de strijkers, trompetten, gitaren en vuige synthesizers zich in de aandacht. De levendigheid en exuberantie van haar gave arrangementen zijn wervend.

Anna Meredith op Eurosonic: 11/1. Bazart op Eurosonic: 13/1. Iguana Death Cult op Euromoney: 12/1 en daarna tour, zie iguanadeathcult.band