Verbij eerste Europees kampioen sprint, vijfde allroundtitel Wüst

Wüst won in Heerenveen haar vijfde Europese titel allround en deed dat met een dominantie als vanouds.

Foto Jerry Lampen/ANP

Het was bijna Krameriaans hoe Kai Verbij direct na zijn titel op de EK sprint, de allereerste ooit, reageerde. Koeltjes, kritisch. Dat Kramer inmiddels zoveel internationale titels heeft dat hij per definitie wat kritischer kan zijn en de 22-jarige Verbij pas zijn eerste in zijn carrière won, maakte even niet uit. “Het was een goede vierkamp, maar die 1.000 meter was niet goed.”

Die had hij net gereden, die 1.000. 1.09,25. Prima tijd naar zware omstandigheden in Heerenveen, maar toch vier tienden van afstandswinnaar Kjeld Nuis af. En Verbij kijkt gewoon graag vooruit. Vorige week zei hij al niet zo goed te weten wat hij nou aan moest met een eventuele EK-titel. Het is de eerste keer, het heeft geen historie. Even wennen.

Het was vooral een toernooi om je te plaatsen voor het WK sprint, en dáár wil hij pas echt staan. Of de WK afstanden. Als iedereen meedoet, de allerbesten, niet alleen die van Europa, op een toernooi dat zonder de twee top-Russen al helemaal aan kwaliteit in de breedte had verloren. En daarvoor moet het dus harder. Dan kan die 1,09 laag niet, dat weet hij. Gaf een beetje een nare nasmaak. Eigenlijk moeten alle vier de afstanden beter. Maar het was de derde sprintvierkamp ooit gereden in Thialf, werd hem verteld. Tja, kon-ie niet zoveel mee. “Je wilt de snelste rijden.”

Kjeld Nuis kon juist meteen tevreden zijn. Die 500 meters had hij verpest, dat wist hij. De eerste keer door de ook voor hem onverklaarbare punt in het ijs bij de start, vrijdag - “gretigheid, denk ik dan maar” - de tweede keer door…tja, het ging gewoon niet hard genoeg. Hij werd uiteindelijk nog tweede, door twee keer de 1.000 meter te winnen. Als er ergens een kans was geweest voor Nuis om die zo gewilde eerste internationale titel te pakken, op twee wereldbekerklassementen na, dan was het dit weekend in Thialf geweest. Maar hij vond het prima. “Hartstikke knap van Kai. Maar stiekem zag ik het ook vooral als plaatsingstoernooi voor de WK sprint.”

Foto Vincent Jannink/ANP

Wüst wint volgens het boekje vijfde titel

Het was een EK allround zoals Ireen Wüst ze zo vaak al heeft gereden, zo graag ook doet. Marge op de 500 meter, als het even kan nog wat marge op de 3.000 meter en dan een flinke tik op de 1.500 meter, zodat ze op de afsluitende vijf kilometer met een gerust hart nog kan instorten. En zo hard instorten zoals ze dat ooit deed in 2007, toen ze in Collalbo een enorme voorsprong toch nog wist te vergooien, gebeurt niet meer. We zijn negen jaar verder, Wüst is nu 30, heeft te veel ervaring, dat gebeurt niet meer.

Wüst won in Heerenveen haar vijfde Europese titel allround en deed dat met een dominantie als vanouds. “Ik heb wel het gevoel dat ik tegen mijn oude vorm aan zit”, zei ze vlak na haar vijf kilometer tegen haar eeuwige Tsjechische rivale Martina Sablikova. Die verloor ze, maar dat is ze wel gewend. Die zes seconden die de beste langeafstandsrijder bij de vrouwen pakte hadden er ruim zeventien mogen zijn. Het was prima zo.

Des te knapper nog als je bedenkt hoe snel dit EK voor de vrouwen is afgewerkt. Met de nieuwe opzet van een gecombineerd EK allround en EK sprint, waren de allroundvrouwen op zaterdag al klaar. Belangrijker, en frustrerender in het geval van Wüst: tussen de drie kilometer gisteren en de 1.500 meter vanochtend zat niet heel veel tijd. “Even fietsen, dan naar het hotel en een slaappil erin”, zei Wüst gisteren, toen ze toegaf dat ze met het oog op dat drukke programma misschien niet zo kapot had moeten gaan op de drie kilometer. Die slaappil was nodig, vanwege de hoeveelheid caffeïne die ze die dag op had. De adrenaline van een volgepakt Thialf is voor een schaatsster van haar kaliber soms niet genoeg.

Een van haar beste

Haar 1.500 meter was de afstand waar ze het meest trots op kon zijn, zo vlak na haar titel. 1.56,57 onder de zware omstandigheden van dit weekend? Meer dan prima. Had echt nog wel sneller gekund, maar ja, die korte nacht. Het bleek de genadeklap voor elke hoop die Sablikova nog had kunnen hebben. Een “degelijke” vijf kilometer maakte het af en zorgde ervoor dat dit misschien een van de beste toernooien werd die Wüst in lange tijd, al dan niet ooit heeft gereden.

Enige minpunt? Dat ze morgen alsnog moet terugkomen. De mannen schaatsen morgen nog, dus het duurt nog een dag voordat ze in de welbekende arreslee een ererondje mag doen. Wat dan wel weer uitkomt: ze kan mooi een hooikoortspilletje innemen omdat ze allergisch is voor de paarden. “Dat doe ik op een wedstrijddag dan liever weer niet.”