Recensie

Breder dan Klassiek

Operafan Rufus Wainwright kiest Verdi

Klassiek

All I want door Rufus Wainwright & Amsterdam Sinfonietta. Gehoord: 5/1 Concertgebouw A’dam; tournee t/m 17/1. Inl.: sinfonietta.nl

Amsterdam Sinfonietta strikte de Canadese singer-songwriter Rufus Wainwright voor de Breder dan Klassiek-wintertournee. In dat jaarlijkse project begeeft een popveteraan zich op onbekend terrein. In het Concertgebouw verliep nog niet alles op rolletjes, maar de potentie was zonneklaar. ‘All I want’ is het thema: Wainwright zingt gewoon wat hij leuk vindt. Met Joni Mitchells gelijknamige lied begon hij de avond echter allerminst overtuigend. Dat hij de tekst kwijtraakte (‘zenuwen’) was vergeeflijk, maar zijn performance bleef vlak. Veel tekst en weinig tijd: dat ligt hem duidelijk niet.

Wainwright, met zijn nasale stem, forse vibrato, en voorliefde voor lange noten, heeft de ruimte nodig. Hij excelleerde in de trage nummers, zoals de doodsballade I’m going van de jonggestorven Lhasa de Sela. Het summiere strijkersarrangement klonk toepasselijk naargeestig. De vernuftige arrangementen waren telkens een forte – met dank aan de vier arrangeurs wier namen door Wainwright charmant werden verhaspeld. Amsterdam Sinfonietta vlijde zich soepel rond ieder lied. Prachtig was de elegische klezmer-vioolsolo waarmee Who by fire van Leonard Cohen begon.

Verklaard operafan Wainwright zong niet alleen veel familiemuziek maar waagde zich ook aan een Verdi-aria en het eigenzinnig vertolkte Berlioz-lied L’île inconnue. Rameaus Tristes apprêts had met barok weinig meer te maken, maar veranderde in een meeslepend chanson. De daverendste toegift was Wainwrights hit Going to a town, met het politiek geladen refrein ‘I’m so tired of you, America’.