Recensie

Thijs Römer brengt Theo van Gogh saluut in Weemoedt

Van de Videoland-series die nu op RTL te zien zijn, scoort Zwarte Tulp goed. Maar zorgenkind Weemoedt van Thijs Römer is veel interessanter.

Thijs Römer in 'Weemoedt' (RTL5).

Cijfers over haar betaalzender Videoland verstrekt RTL uiteraard niet, want de concurrentie in dit domein is moordend. Wel kunnen we zien wat de speciaal voor Videoland gemaakte dramaseries doen, als RTL ze later op de open kanalen vertoont.

Deze maand zijn dat er twee. Over het tweede seizoen van Zwarte Tulp (RTL4) hoeft niemand zich zorgen te maken. Het is minstens even goed gemaakt als seizoen 1, maar ook weer niets bijzonders. Alles wordt duidelijk uitgelegd en een beetje uitgemolken, er zit in aflevering 1 (870.000 kijkers) een gewelddadig momentje, maar voor het overige kabbelen de wederwaardigheden van twee rivaliserende families in de Bollenstreek rustig verder, met hier en daar een bovennatuurlijk accent: doden die oprijzen achter een grafsteen, een kind met voorspellende dromen. Dit is, kortom, het soort drama dat veel mensen graag zullen bekijken, ook als het niet mogelijk is alle afleveringen achter elkaar te consumeren.

Zorgelijker, maar ook veel interessanter is Weemoedt, waarvan deel 1 afgelopen maandag op RTL 5 slechts 224.000 kijkers trok. Het is een bravourestukje van Thijs Römer (38), sinds vorig jaar directeur van de drama-unit van RTL. Hij schreef het scenario en het eerder verschenen gelijknamige boek en zit prominent in elke scène. Ook deed hij, naar wij moeten aannemen want daar wordt geen informatie over verschaft, de regie van aflevering 1. Die begint met een virtuoos shot van bijna drie minuten, dat ons vanuit een nachtclub naar het vroege ochtendlicht van Amsterdam voert en even verrassend als snoeihard eindigt. Daarna wisselt het perspectief volkomen en komen we in een ander verrassend universum terecht, zij het nog steeds opgebouwd rond Job Weemoedt, agent van de sterren en een onaantastbare, arrogante ijdeltuit.

Tekst gaat verder onder de video

Er is maar een referentie die zich voortdurend aandient, en dat is het werk van Römers leermeester Theo van Gogh. Met Perfect Day van Lou Reed namen zijn vrienden afscheid van hem, hetzelfde nummer markeert het afscheid dat Weemoedt (Römer) moet nemen van zijn grote liefde Fré (Laura de Boer).

Ook Van Gogh hield van akelig almachtige hoofdpersonen die zelf hun ondergang veroorzaken (Loos), van extreme romantiek verstopt achter even overdadig sarcasme, van talloze verwijzingen naar bestaande personen en situaties, en vooral van een filmstijl die je naar het puntje van je stoel jaagt, terwijl je je tegelijkertijd afvraagt of simpeler niet beter zou zijn geweest.

Het getuigt wel van lef, in een niet door heel veel moed gekenmerkte sector. Er zijn een paar momenten in alleen al die eerste aflevering die dat gedoe met ‘mama-kijk-zonder-handen’ rechtvaardigen, en die je niet snel vergeet. Zoals de traan in de ogen van Weemoedt als hij belt voor het raam van zijn ex, die hem niet meteen wegstuurt. Of de confrontaties met een casting director (Achmed Akkabi) en Weemoedts grote concurrente (Marie-Louise Stheins).

Ik ga zeker de andere delen ook bekijken, en duim voor die drama-unit van Römer. Maar ja, is dat wat de mensen willen zien? Van Gogh had nooit een hit. En RTL is nu eenmaal op aarde om geld te verdienen.