Getting happy

Mensen zoals L zijn zeldzaam en wanneer je ze ontmoet is het onmogelijk ze ooit nog te vergeten. En dus dacht ik ook afgelopen jaarwisseling weer even aan hem, aan die keer dat hij oud en nieuw bij ons kwam vieren. Hij belandde in mijn huis in het kielzog van een vriend die hem ergens aan de andere kant van de wereld had opgeduikeld en, net als ik later zou doen, stante pede was gevallen voor zijn levenshouding die het midden leek te houden tussen wellustige overgave en onpeilbare wanhoop.

Zelf vatte L zijn credo doodleuk samen als ‘hedonism’, maar als hij een hedonist was, was hij beslist geen geslaagde. De jongeman was nog geen anderhalf uur binnen of hij bleek een vleesgeworden consumptieslaaf. Bier, wijn, margarita’s, dubbele espresso’s, sigaretten, mijn stoofpot met paddestoelen, de reuzenomelet die ik hem de volgende ochtend voorzette, alles ging er in adembenemend tempo in. Om zijn dagquotum van drie pakjes Gauloises te halen, moest er elk kwartier een luchtje worden geschept in de tuin.

Zelfs lezen deed L in een onverzadigbare vaart. In de krap 24 uur dat hij bij ons logeerde las hij anderhalf boek. Het eerste, een bundeltje over eten in de literatuur, voorzag hij van een paar regels en schonk het mij ter afscheid. (Ik kan het u aanbevelen: Kafka’s soup, A Complete History of World Literature in 14 Recipes, geschreven door Mark Crick.)

Als ik L zo beschrijf, klinkt hij wellicht niet echt als een ideale gast, maar niets was minder waar. Hij was charmant en geestig en als hij even niet aan het roken/drinken/eten/lezen was hielp hij mij in de keuken. Ik had alleen zo’n vreselijk medelijden met hem. Hyperconsumptie is hard werken. De wallen onder L’s ogen waren inktzwart en toen ik hem vroeg naar zijn voornemens voor het aanstaande jaar zei hij: „Get happy.”

Via onze wederzijdse vriend hoor ik nog wel eens wat over hem. Hij schijnt een vrouw en twee kinderen te hebben en de Gauloises te hebben afgezworen. Ik hoop van harte dat hij gelukkig is. Zijn ‘Get happy’’ is mijn favoriete nieuwjaarsresolutie geworden. De afgelopen twee jaar fluisterde ik die woorden tegen mezelf terwijl ik, verloren tussen feestgedruis en vuurwerkspektakel, mijn tranen wegveegde en dapper een glas champagne achterover sloeg. Dit jaar gaat het echt lukken. Om te beginnen ga ik alleen nog maar dingen eten waar ik blij van word. Van een vleugje verstandig hedonisme is nog nooit iemand slechter geworden. Doet u mee?