Column

De groenste

Op het pleintje voor Albert Heijn stonden steeds meer studenten ons op te wachten. Tussen de studenten van de goede doelen, de studenten die je kwaliteitskranten in het gezicht wreven en de ex-student met de daklozenkrant stonden opeens ook studenten van energieleverancier Qurrent, een bedrijf waar ik nog nooit van had gehoord. Maar dat ging veranderen, of ik nou wilde of niet.

Bij het naar binnengaan hadden ze me nog met rust gelaten, maar met twee volle boodschappen tussen mijn benen, de dochter (1) op de arm en een fietssleutel die ergens tussen zak en voering in mijn jas zat verstopt was ik kansloos en dat wisten zij ook.

De student van Qurrent die op me af kwam droeg een witte regenjas waarop ‘ga voor knalgroene energie’ stond. Hij legde de bal op de stip, nam een aanloop en schoot verrassend slecht op doel met z’n ‘Mag ik met u praten over windenergie?’

Nou, liever niet.

Of eigenlijk: helemaal niet.

„Dat begrijp ik,” zei de jongen, „maar mag ik u dan wel vragen wie uw huidige energieleverancier is?”

Ik probeerde ondertussen de dochter in het kinderzitje te frotten, twee plastic tassen vol boodschappen aan het stuur te hangen en beklopte mijn zakken om mijn fietssleutel te vinden.

„Nuon”, zei ik nors.

„Nou,” zei de student, „als die u proberen wijs te maken dat ze honderd procent groene stroom leveren dan liegen ze.”

Het gesprek kreeg iets aandoenlijks.

Hij haalde een iPad uit zijn schoudertas en bukte met me mee toen ik het kettingslot losmaakte.

„Kijk dan”, zei hij terwijl hij naar zijn scherm wees waarop een staafdiagram te zien was waarin Qurrent de grootste had.

„Kan me niet schelen”, zei ik.

„Dat begrijp ik”, zei de student. „Dan ga ik nu met andere mensen praten, misschien dat u wel kunt onthouden dat Qurrent de groenste is.”

Bij het wegfietsen zag ik hem in gesprek met een vrouw die duidelijk ook niet zat te wachten op een praatje over windenergie. Achter zijn rug fladderden zijn folders, die hij op een muurtje had gelegd, weg. Ik had hem daarop kunnen attenderen, want zo onaardig was hij niet, maar het had ook wel iets dat juist de wind deze vorm van marketing dwarsboomde. Het erge was dat ik toen al wist dat ik voorlopig niet meer kon vergeten dat Qurrent de groenste is.

heeft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.