‘In Nederland raak je sneller bekend’

Als ‘hoge mezzosopraan’ kan Olivia Vermeulen zowel sopraanrollen van Händel als altpartijen van Bach aan. In 2017 zal ze zingen in de VS, het Midden-Oosten en China.

‘Als ik geen risico’s had genomen, was ik nooit zo ver gekomen.” Olivia Vermeulen, de mezzosopraan die in Nederland nog lang niet zo bekend is als in het buitenland, weet waarover ze praat. Bijvoorbeeld ’s avonds een concert geven, en dan de hele nacht moe in de auto doorrijden naar een ander land om ’s morgens weer bij repetities te kunnen zijn. Niet moeilijk doen over repertoire dat haar vocale grenzen oprekt. Meewerken aan veeleisende producties, zoals dit jaar de barokopera Amor Vien dal Destino van Agostino Steffani met – zeker voor een mezzosopraan – veel hoge noten, terwijl haar personage voortdurend boos over het podium moest lopen. „Uitgeput was ik na die opera, met dirigent René Jacobs in Berlijn. Maar de rol markeerde wel mijn internationale doorbraak: vanaf 2018 ben ik geboekt in onder meer Opéra Bastille en Royal Opera Covent Garden.”

Olivia Vermuelen zingt G. A. Pollarolo: Cesseran le sue procelle. Lees verder na de video.

Olivia Vermeulen ging na studies in Duitsland wonen in Berlijn. „Qua locatie is het minder handig dan Amsterdam. Berlijn is een eiland, steden als Parijs, Londen en Brussel liggen veel verder weg.” Ze kreeg er een dochter. „Mijn man is theaterregisseur en net als ik veel van huis. We moeten veel en lang vooruit plannen, en dat is soms lastig. Maar zingen is mijn passie, een onmisbare kracht in mijn leven. En ik denk dat mijn dochter ook weinig aan me zou hebben als ik wel thuis, maar niet gelukkig zou zijn.”

Vermeulen zou graag ook wat vaker optreden in Nederland. „Ik kom er af en toe voor zanglessen bij de geweldige coach Margreet Honig, die me eindelijk doet inzien waar ik als zanger eigenlijk mee bezig ben. Verder zing ik in april modern repertoire in de ZaterdagMatinee en Vredenburg.”

Flexibele stem

Ook in de buurt: deze zomer zingt ze in de Ruhrtriënnale in een nieuwe opera van componist Philippe Manoury over Fukushima, waarin de stemmen samensmelten met elektronica. Haar man regisseert.

„Het voordeel van studeren in Nederland is dat je daar als zanger vervolgens sneller bekend wordt: het land is niet zo groot. Maar daarin schuilt ook een beperking. Ik heb geluk gehad, mede door mijn Duitse ervaringen kon ik internationaal doorgroeien. Mijn agenda brengt me nu naar de VS, het Midden-Oosten, China.”

Haar stem wordt geprezen om de flexibiliteit: als ‘hoge mezzosopraan’ kan ze sopraanrollen van Händel zingen en altpartijen van Bach. „René Jacobs hoort me graag in hoge castraatrollen, andere dirigenten kiezen mij in alt-aria’s omdat ze dat helderder vinden klinken dan een countertenor. Het is een smaakkwestie waarbij ik gelukkig zelf geen nauwe begrenzingen ervaar. Ik wil met Margreet Honig nu ook gaan werken aan de rol van Octavian uit Strauss’ Der Rosenkavalier, het zwaardere repertoire waar ik hopelijk in de toekomst aan begin. Octavian is een man: leuker om te spelen dan de soms wat saaie vrouwelijke personages waar sopranen vaak mee te maken hebben.”