Recensie

Zoekgeraakt op zee

Regisseur Coco Schrijber onderzoekt de dood van haar broer Lex, een duiker die op een dag niet terugkeerde uit zee. Wat is de lokroep van het water? ●●●●

Coco Schrijber is een van onze origineelste filmessayisten, maar ze maakt zo weinig films dat we dat een beetje dreigen te vergeten. Met How to Meet a Mermaid sluit ze nu een onbedoelde filmtrilogie af over het verlangen naar dood en leven, die begon met First Kill (2001) over de doodsdrift van militairen, verder ging met de zoektocht naar existentiële leegte Bloody Mondays & Strawberry Pies (2008).

Mermaid is waarschijnlijk de meest persoonlijke film van de drie. Hij onderzoekt de dood van haar broer Lex, een duiker die op een dag niet terugkeerde uit zee. Veel wijst op zelfmoord, maar een echt verlossend woord is er niet. Wat is die lokroep van het water? Een mogelijk antwoord vond Schrijber in een bijna zestig jaar oude geluidsopname van de Amerikaanse schrijver William Faulkner, die de mens beschrijft als een wezen uit zee. Zelfs het zoutgehalte in ons bloed is gelijk aan dat van de oceanen, vertelt hij met hypnotiserende stem.

Het is een fantastische vondst, die ze losjes illustreerde met de verhalen van drie mensen die gedreven worden door de zee. Naast haar broer Lex is er het verhaal van de Amerikaanse Rebecca, die spoorloos verdween van een Disney-cruisechip, en van de Mexicaan Miguel, die op zijn surfplank om de Mexicaanse Muur heen wil peddelen. Er is dus niet alleen dood, maar ook leven in deze film.

Het maakt Mermaid meer tot een essay in de zoekende dan in de bewerende sfeer. Conclusies zijn er niet, behalve de nogal voor de hand liggende dat er altijd raadselen zullen blijven. Maar Faulkner, en de magnetiserende (onderwater)beelden van de Deense cameraman Lars Skree (The Act of Killing, The Look of Silence) brengen je tot in de vloedlijn van je eigen grote vragen.