Recensie

Voorspelbaar inspireren

Kijk niet raar op als The Violin Teacher je tot tranen weet te roeren. Tegelijkertijd is de film zo voorspelbaar dat je je zakdoek allang klaar hebt. ●●

The Violin Teacher is zo’n film die elk jaar wel een paar keer wordt gemaakt. Het filmjargon heeft er zelfs een eigen naam voor: classroomdrama. Een film over een leraar die, soms uit bevlogenheid, dan weer omdat hij zelf aan lager wal is geraakt, les gaat geven in een achterstandswijk, en dan zijn leerlingen tot grootse dingen weet te inspireren.

The Violin Teacher vertelt dat verhaal vanuit Braziliaans perspectief en is bovendien waargebeurd. Dirigent Silvio Baccarelli opende in 1996 in Heliopolis, een enorme favela in São Paulo, een muziekschool waar kansarme kinderen een muziekinstrument leerden spelen. De Venezolaanse dirigent Gustavo Dudamel, die zondag nog het Nieuwjaarsconcert van de Wiener Philharmoniker dirigeerde, begon zijn loopbaan bij een dergelijk jeugdorkest.

Kijk dus niet raar op als The Violin Teacher je tot tranen weet te roeren: het verhaal over een groep tienermoeders, verwaarloosde kinderen en jeugddelinquenten die Bach leert spelen is nu eenmaal onweerstaanbaar. Het appelleert aan een diep gewortelde overtuiging dat we als mens dingen kunnen blijven leren, hoe bar onze omstandigheden ook zijn.

Tegelijkertijd is het filmverhaal van voormalig wonderkind Laerte die geplaagd door podiumangst en perfectionisme auditie na auditie verknalt en met tegenzin het baantje van muziekdocent aanneemt, zo voorspelbaar dat je je zakdoek al klaar hebt lang voordat de tranen komen. Alles drijft op een broeierige sfeer en op een aanstekelijke mix van klassieke muziek en hedendaagse Braziliaanse rap, niet op de ontwikkeling die je verwacht dat personages in een film over de kracht van onderwijs doormaken. Er zijn te veel van dit soort muziekprojecten in Latijns-Amerika om cynisch te moeten doen over hun succes.