Column

Stilhangen als een adelaar

Er lag geen sneeuw tijdens het schansspringen. Althans, geen echte sneeuw. „Maar dat maakt voor de springers niet uit”, zei de verslaggever. En inderdaad, even later landde de eerste skiër veilig in het dal. Al van kinds af aan kijk ik op Nieuwjaarsdag naar het schansspringen. Het is niet mijn lievelingssport, maar sommige tradities hou je in ere.

Met een oude oliebol en een frisse prosecco binnen handbereik zag ik de jongemannen één voor één van boven vertrekken. De glijdende latten in twee voorgevormde groeven maakten het geluid van een rits van een winterjas die snel werd opengetrokken.

Eenmaal los van de schans zweefden ze met 90 kilometer per uur boven de grond. Zo’n reuzensprong van ongeveer 140 meter vraagt om moed. Zekerheid over een goede afloop is er nooit, maar skispringers zijn lefgozers.

Angst krijgt een lange neus terug.

Op schoot lag mijn laptop. Ik klikte de live-uitzending van Langs de Lijn aan: het radioprogramma bestond precies 50 jaar. Al van kinds af aan luister ik op zondag naar de radio; nog zo’n traditie die niet om verandering vroeg.

Het huidige presentatie-duo Schut en Borst stuurde oude radiostemmen de ether in. Ik kreeg herinneringen aan paardensportman Hans Eijsvogel die de bruine hengst Henri Buitenzorg koesterde als zijn moeder, wijlen Theo Koomen met raspende stembanden tijdens een wielerwedstrijd. Sport via het oor.

Op de schans in Garmisch-Partenkirchen zat de zeventienjarige Sloveense puber Domen Prevc op de balk, klaar om te springen. Ze noemen hem de Max Verstappen onder de schansspringers, omdat in zijn genen het gevoel voor angst ontbreekt.

Wie nog niet gevallen is, durft alles.

Het radionieuws van vier uur meldde nog altijd 39 doden door de aanslag in discotheek Reina in Istanbul. Ik hoorde alleen woorden, had geen beeld en toch zag ik het voor me. Het nuchter voorgelezen weerbericht gaf me weer wat lucht: het neerslaggebied trok weg, er kwam iets meer zon.

Domen Prevc schoot los van de schans. Hij katapulteerde zichzelf en was weg van alles en iedereen. Als een gewichtloze adelaar hing hij secondenlang stil in de lucht. Tot de zwaartekracht het won en de jongen beneden tussen een haag van publiek neerplofte op de kunstsneeuw.

Als groentje eindigde Prevc keurig op de vijfde plaats.

De laptop lag nog altijd op schoot. In de radiostudio van Langs de Lijn klonken sonore stemmen. Alsof ze met elkaar onder een grote handdoek zaten. Stemmen die de rust bewaarden. De panische, hitsige wereld zou er een voorbeeld aan kunnen nemen.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.