Column

Piëdestal

Soms kan de krant iets zeer geruststellends uitstralen. Dit ondanks alle narigheid die hij moet etaleren omdat de mens nu eenmaal onvolmaakt is – en altijd zal blijven. Aanvankelijk voelde ik me gistermorgen nogal ongerust worden bij het doornemen van de kranten. Ik had eerder uit de media begrepen dat de Oudejaarsnacht rustig was verlopen, maar wat is precies ‘rustig’ als politieagenten en hulpverleners bekogeld worden met zwaar vuurwerk terwijl ze hun werk proberen te doen, en als in totaal 344 personen moeten worden opgepakt tegen 276 een jaar eerder?

Ja, het is een retorische vraag, maar het gebruik van dat eeuwige woord ‘rustig’, elke Nieuwjaarsdag weer, is dat ook.

Er stond meer in de eerste kranten van het nieuwe jaar dat spontaan eczeem kon veroorzaken als je er gevoelig voor was. Natuurlijk, de verslagen over de nieuwe vreselijke aanslag in Istanbul waarbij bleek dat ook beveiligde objecten nooit ‘veilig’ zijn – het is een even nietszeggend woord als ‘rustig’ voor Nederlandse Oudejaarsnachten.

Van een andere orde, maar ook weinig opwekkend waren de gepresenteerde plannen van de nieuwe politieke partij Forum voor Democratie van Thierry Baudet. Kleine overheid, zo laag mogelijke belastingen en, uiteraard, veel patriottisme – alweer een zeer retorisch woord dat hinderlijk in de mode is.

„We hebben ongetwijfeld op bepaalde punten overlap met allerlei partijen”, zei Baudet. Hij bedoelde vermoedelijk vooral de PVV, de partij waarvan zijn lijstduwer, de historicus Frank Ankersmit, al eerder gecharmeerd was – die bepleitte in 2010 regeringssamenwerking van VVD en CDA met de PVV („het zal de PVV veranderen en haar ideologie veraangenamen. De rechtsstaat is bij dat alles de grote winnaar.”)

Toen ik een en ander moeizaam had verwerkt, viel mijn blik goddank op een advertentie in de NRC. Meteen kreeg de krant dat troostende effect waarop je als ongeruste lezer blijft hopen in de wildernis die wereld heet. Ik kon voor slechts 99 euro in bezit komen van de ‘NRC Piëdestal’, „goed voor een week kranten”.

Volgens de toelichting kon je „op deze elegante en robuuste NRC piëdestal met gemak een weekje kranten stapelen”. Het ontwerp was gebaseerd op een hooiwagen. Het voorwerp – een in het midden doorgebogen ijzeren plaat (‘geëpoxeerd metaalplaat’) – leek me een ideale bergplaats voor mijn kranten.

Piëdestal! Alleen al dat woord! Het kon het met gemak opnemen tegen het patriottisme van Baudet. Veel mooier zelfs, want archaïscher. Ik hoorde het mezelf al zeggen: „Leg de krant maar even op de NRC Piëdestal.” Het zou een hele uitkomst zijn voor mijn vrouw, die zich altijd ergert aan de steile krantenberg naast mijn stoel. Ze was elders in het huis, dus las ik de advertentie luidkeels voor. Het bleef merkwaardig stil.

„We moeten wel opschieten”, riep ik nog, „want ze waarschuwen dat ze ‘nog slechts enkele exemplaren beschikbaar hebben’.”

De stilte hield aan.

Ook bij het ter perse gaan van deze editie was nog geen reactie binnen. Ik vrees dat die ‘enkele exemplaren’ allang de deur van de krant zijn uitgevlogen. 2017 dreigt voor ons een jaar zonder piëdestal te worden, maar aan mij heeft het niet gelegen.