Column

Is die VN-resolutie echt zo verschrikkelijk als Israël zegt?

Carolien Roelants is Midden-Oostenexpert en scheidt op deze plaats elke week de feiten van de hypes.

Bewoners van Amona barricaderen half december de toegangsweg naar hun nederzetting op de Westelijke Jordaanoever, die de Israëlische rechter eerder illegaal had verklaard omdat hij zich op Palestijnse grond bevindt. Op 8 februari dit jaar moet de nederzetting met veertig families zijn ontruimd. FOTO JACK GUEZ / AFP

Is die anti-Israëlische-nederzettingen resolutie van de VN-Veiligheidsraad inderdaad zo verschrikkelijk verschrikkelijk? Met name de Amerikaanse onthouding waardoor de resolutie werd aangenomen? Kennelijk, gezien premier Netanyahu’s reactie: „schandelijk”, „destructief”, „erg vijandig jegens Israël”, enzovoorts. On-ge-kend dat een Amerikaanse president dit Israël heeft aangedaan!

Leuk is dat mensen meteen gaan graven naar precedenten. Dat leverde een lange lijst op met min of meer Israël-kritische resoluties die met medewerking van Amerikaanse presidenten, van Johnson (1963-’68) tot en met Obama, zijn aangenomen (te vinden op de Facebookpagina van The Palestine Project).

Interessante lectuur. Ik noem maar resolutie 465 uit 1980, onder Carter, die niet alleen oproept tot bevriezing van nederzettingen zoals de nieuwe, maar tot hun ontmanteling.

Amerikaanse presidenten hebben ook een la in hun bureau met voorgedrukte verklaringen voor als de Israëlische regering weer woningbouw in deze of gene nederzetting aankondigt. Dat heet dan „niet nuttig” of een „obstakel voor vrede” – ik geef toe, het is nogal zouteloos, maar toch in de geest niet heel anders dan de veroordeling in de verketterde resolutie. Ik bedoel maar. Voor alle duidelijkheid, de nederzettingen zijn illegaal onder internationaal recht zoals de Veiligheidsraad (met Amerikaanse medewerking) heeft bevestigd.

Waarom dan die woede-uitbarsting? Terwijl Obama toch net Israël het grootste Amerikaanse militaire hulppakket ooit had toegezegd, van 38 miljard dollar gespreid over tien jaar? Een van Israëls argumenten is dat niet de nederzettingen vrede in de weg staan, maar de Palestijnen die niet willen meewerken. De snel groeiende nederzettingen (honderdduizend kolonisten erbij onder Obama) staan vrede wél in de weg, als die via een tweestatenoplossing moet worden bereikt. Want er blijft geen levensvatbare staat voor de Palestijnen over. Netanyahu noemde het daarnaast „gekmakend” dat Israël onderwerp van kritiek is wanneer „een half miljoen Syriërs worden afgeslacht in Syrië”. (Mag alleen het land worden gekritiseerd dat nummer één staat op de ranglijst van schandelijkheid?) Overigens was Israël opvallend afwezig toen de VN-Assemblee besloot onderzoek naar oorlogsmisdrijven in Syrië te gaan voorbereiden.

Aanstaand president Donald Trump begreep dat de boodschap voor hem was bedoeld: „We kunnen niet toestaan dat Israël met zulke totale minachting wordt bejegend.” Trump heeft al een ambassadeur uitgekozen die de nederzettingen steunt en een tweestatenoplossing afwijst. Hij heeft ook aangekondigd de ambassade naar Jeruzalem te verplaatsen, wat Amerikaanse erkenning van de annexatie van bezet Oost-Jeruzalem impliceert.

De tweestatenoplossing verkeert natuurlijk allang in de versukkeling, maar dat verhinderde Israëls Arabische vijanden niet om verholen toenadering tot Israël te zoeken. Ik hoor altijd dat Arabische leiders niets om de Palestijnen geven. Zeker. Maar er zijn grenzen aan wat zij van Israël kunnen tolereren. Als Amerika straks de toe-eigening van bezet gebied steunt, zal dat tot reacties leiden die Israëls veiligheid juist ondermijnen.