Achilles-uit wacht nu voor Sunday Oliseh

Fortuna Sittard Oud-Ajacied Sunday Oliseh was Nigeriaans bondscoach. Zijn keuze voor Fortuna is er een voor zijn gezin in België. „Als zij stop zeggen, stop ik.”

Foto Merlin Daleman

Even na half vier maandagmiddag loopt Sunday Oliseh het veld op, de veters van zijn leren Adidas-voetbalschoenen los. Gestoken in een lange trainersjas, fluitje en stopwatch om zijn nek en een paar dikke handschoenen om de vingers. Het besneeuwde veld ligt er maagdelijk bij. Hij knielt neer op het kunstgras, de wanten gaan uit, de veters worden gestrikt. Een cameraman van Fox Sports volgt het tafereeltje, vier fotografen klikken.

De eerste stappen van Sunday Oliseh (42) als coach van het worstelende Fortuna Sittard, achttiende in de eerste divisie. Grootheid in zijn geboorteland Nigeria met 175 miljoen inwoners. Bondscoach tot een jaar terug. Eind jaren negentig publiekslieveling bij Ajax toen er Europees nog ontzag was voor de club. Mooie carrière, kwam als speler tot Juventus en Borussia Dortmund. Nu moet hij voorkomen dat Fortuna degradeert naar de tweede divisie, het derde profniveau in Nederland. Oliseh, filosofisch: „Niets in het leven is makkelijk dezer dagen.”

Het is een wat surrealistische voorstelling, deze maandag in slaperig Sittard. Oliseh, man van de wereld in de desolate omgeving van het Fortuna-stadion, gelegen tussen een bedrijventerrein en de geploegde akkers aan de rand van de stad.

Vlaaien

Drie vlaaien staan opgediend in de volle persruimte, de koffiekannen gevuld, de houten stoeltjes in rijen opgesteld. Voorafgaand aan zijn eerste training geeft Oliseh een persconferentie, nadat vorige week zijn aanstelling bekend werd gemaakt; hij volgt de ontslagen Ben van Dael op.

Met Oliseh stapt een persoonlijkheid van internationale allure binnen. Strak in pak, zachte stem, innemend, diplomatiek als het moet. De donkere sproeten op zijn gezicht, onmiskenbaar. Hij heeft weinig ervaring als coach, negen jaar geleden zat hij kortstondig bij een Belgische laagvlieger en meer recent was er het bondscoachschap van de Super Eagles. Dat ging sportief prima, maar hij stapte na acht maanden op uit onvrede over de bond: de bemoeienis van bestuurders was te groot en salarissen werden niet betaald.

Mondiaal overstijgt zijn naam die van Fortuna, met bijna 120.000 Twittervolgers tegen krap 10.000. Hoe kwam Sunday Ogorchukwu Oliseh, geboren in Abavo in het zuiden van Nigeria, terecht in Zuid-Limburg? Simpel. Hij belde de technisch manager van Fortuna om te informeren naar de vrijgekomen baan. Doorgaans de klus voor een zaakwaarnemer. „Ik wilde een gevoel krijgen welke kant de club op wil. Dat krijg je niet als je je manager stuurt.”

Het is ook een praktische overweging, Fortuna. Hij woont net over de grens in België op een half uur rijden van Sittard, met zijn Belgische vrouw en twee kinderen. Hij wil in de buurt werken. Voor Oliseh, christen, is zijn gezin cruciaal. „Mijn familie is belangrijker dan mijn carrière. Als zij zeggen dat ik moet stoppen, dan stop ik. Meteen.” Hij sprak met andere clubs in het buitenland, maar zag er vanaf. „Ze zouden veel meer betalen, maar zaten te ver weg.”

Hij is de tweede buitenlandse coach in de historie van Fortuna, na de Duitser Georg Kessler, die hier begin jaren negentig een seizoen trainer was. Oliseh tekende voor anderhalf jaar, het is voor hem een goede leerschool in zijn carrièrepad richting grotere clubs.

Hij zal getest worden in Limburg. Geen makkelijke club, Fortuna. Rijke historie, maar al sinds 2002 in de eerste divisie actief, herhaaldelijk in de financiële problemen, nu in sportieve nood. Magere belangstelling, met gemiddeld 2.061 toeschouwers in thuisduels de eerste seizoenshelft op een stadioncapaciteit van ruim 10.000. Oliseh – die op zijn vijftiende van Nigeria naar België vertrok – knikt. Hij kiest niet voor de makkelijke weg, ook niet als coach. „Mijn leven is altijd een gevecht geweest om ver te komen. Er is nooit iets gegeven. Dat zal nu niet anders zijn.”

In de selectie treft hij een landgenoot, spits Junior Torunarigha. Die was verrast toen hij hoorde dat Oliseh zijn coach werd. „Het was als een bom”, zegt hij. „Hij is een legende in Nigeria.” Hij herinnert zich de „fantastische goal” van Oliseh op het WK van 1998 tegen Spanje, de beslissende 3-2. Een vernietigend – zondags – afstandsschot, zijn handelsmerk.

Hij behoorde, als verdedigende middenvelder, tot een gouden generatie Nigeriaanse spelers, met Jay-Jay Okocha, Daniel Amokachi en oud-Ajacieden Finidi George en Nwankwo Kanu. „Zij hebben voetbal groot gemaakt in Nigeria”, zegt Torunarigha. De ploeg danste naar de tweede ronde op het WK van 1994 onder de Limburgse coach Clemens Westerhof, afkomstig uit het nabijgelegen Beek. En won twee jaar later goud op de Olympische Spelen in Atlanta, onder MVV-icoon Jo Bonfrère.

Eigengereid

De overstap naar Ajax in 1997, waar Oliseh bekend kwam te staan door zijn eigengereidheid. „Hij luisterde gewoon niet”, zei oud-ploeggenoot Frank de Boer drie jaar terug in Het Parool. Hij clashte vaak met Oliseh. „Het leek wel alsof Oliseh dacht dat hij op dat moment alles al wist.” Dat wordt vaker over hem gezegd: trotse jongen. En niet onomstreden: in 2004 gaf hij een kopstoot aan een ploeggenoot bij VfL Bochum, die een gebroken neus opliep.

Nu, twintig jaar na zijn entree in de eredivisie, terug als coach in Nederland. Hij stapt op een interessant moment in bij Fortuna. Vorig jaar was er grote onzekerheid over het voortbestaan, tot de club in de zomer werd gered door de Turkse econoom Isitan Gün. Hij nam Fortuna voor 1,4 miljoen euro over. Gün kijkt naar de lange termijn, ondanks de lage ranking ziet hij genoeg perspectief. „Het kost veel tijd. We werken hard, hebben een goede infrastructuur. We gaan de goede richting op.”

Maar de korte termijn is zorgelijk. Volgende week vrijdag wacht nummer laatst Achilles’29. Ofwel: degradatietopper, met het debuut van Oliseh bij Fortuna. Een Super Eagle, op Sportpark de Heikant in Groesbeek.