Column

Hopelijk gaan we in 2017 normaal doen over eten

Column Marjoleine de Vos Als we nu eens op een heel gewone manier zouden gaan eten, dat zou echt iets zijn om op te hopen, schrijft Maroleine de Vos.

Als het over eten gaat, is het niet zo moeilijk te bedenken wat je hoopt: dat we een beetje normáál zullen doen. Niet al die onzin met spinaziesmoothies en cold pressed juices, alsof tot voor kort sinaasappelen verwarmd werden voor we ze uitpersten. Geen duizend verboden en angsten, voor brood, gluten, vet, alles wat van dierlijke herkomst is. Geen gezwam over het reinigen van je lichaam met klisma’s, of elixers met citroen en houtskool, of ander intern gereinig: wie normaal eet, met voldoende groenten, water, granen, vezels en vet (ja, ook voldoende vet!) die hoeft zichzelf heus niet steeds door te spoelen.

Dus je hoort jezelf met kracht uiteenzetten dat andijviestamppot een van de beste uitvindingen ooit is (wat zo is) (vooral met uitgebakken spekjes) en dat het echt niet nodig is om te theoretiseren over het gezonde dan wel ongezonde van de avocado: gewoon af en toe een halve eten als je daar zin in hebt. Gevuld met garnalen en mayonaise, beetje peper erover, drupje citroensap, jummie.

Maar tegen wie heb ik het eigenlijk, als ik zo tiradeer tegen allerlei voedselgeboden en de wereld gezond verstand toe wens?

Tegen een heel klein groepje. In de supermarkt in het dorp zie ik zelden iemand heel veel chiazaad in het karretje doen, waarschijnlijk weet iedereen nu wel dat het spul vooral tussen je tanden gaat zitten en verder weinig toevoegt. Ik zie wel mensen met pizza’s, al dan niet met ‘100 procent natuurlijke ingrediënten’, dozen koekjes, reuzezakken chips en pakken die zichzelf afficheren als ‘fruitdrank’. Het overgrote deel van de mensen is helemaal niet bezig met anti-oxidanten uit gojibessen of raw chocolat. Die eten gewoon te veel zout en vet en suiker uit kant en klare producten, al hebben de protesten daartegen al wel wat geholpen: veel fabrikanten zoeken (en vinden) minder levensgevaarlijke zoetstoffen voor hun drankjes. Maar veel ook niet.

En het overgrote deel van de mensen die het een beetje goed hebben is ook niet bepaald bezig met bewerkelijke veganistische hapjes. Loop maar eens door een winkelcentrum: goedkope slagerijen puilen uit van de gebraden drumsticks, gehaktballetjes en gebarbecuede ribbetjes. Supermarkten adverteren met schandalig lage prijzen: een kilo rollade voor vijf euro, een hele kip voor vier euro.

Dus als we nu eens op een heel gewone manier zouden gaan eten. Veel groenten en weinig vlees. Zonder bessenexcessen, maar ook zonder te geloven dat alles kant en klaar moet zijn omdat zelf eten maken krankzinnig tijdrovend is. Normaal doen. Dat zou echt iets zijn om op te hopen.