Column

Elk conflict heeft zijn winnaars, dat zal niet veranderen

Als Midden-Oostencolumnist heb ik zin in 2017. Ja, ik kijk er echt naar uit. Ik ben er 100 procent zeker van dat er meer dan genoeg interessant materiaal voor mijn stukjes zal zijn.

Maar heeft het Midden-Oosten op zijn beurt ook zin in 2017?

Omdat ik u, lezer, zo vlak voor het nieuwe jaar niet met alleen somberheid wil belasten, begin ik met verrassend nieuws. In 2016 zijn minder journalisten gedood dan het voorgaande jaar! Terwijl dodencijfers eigenlijk altijd omhoog gaan. 74 dit jaar, tegen 101 in 2015. Het dodelijkste land is vanzelfsprekend Syrië met negentien, gevolgd door Afghanistan, Mexico, Irak en Jemen. Maar wij journalisten kunnen positief het nieuwe jaar in.

Mits we met een paar dingetjes rekening houden. Volgens de deskundigen van Reporters without Borders is de afname in belangrijke mate te danken aan het feit dat minder journalisten het wagen te werken in landen als Syrië, Irak en Libië. Die landen veranderen dus in een soort zwarte gaten, wat diverse partijen daar erg goed uitkomt. Iedereen kan zijn eigen leugens prettig ongecontroleerd verkopen. Een andere reden is meer zelfcensuur. Als de journalist maar niets negatiefs opschrijft of uitzendt, hoeft hij of zij ook niet te worden vermoord.

Er zijn natuurlijk veel mensen in het Midden-Oosten die wél zin hebben in 2017. Aanhangers van Assad bijvoorbeeld, die ervan uitgaan dat hun leider dankzij zijn buitenlandse bondgenoten en de inzet van grof geweld nu heel Syrië weer onder controle krijgt.

Ik zag onlangs een prachtige foto in nrc.next: twee goedgeklede jonge vrouwen poserend bij een roestige Citroën Traction Avant in de platgebombardeerde oude stad van Aleppo. Hij deed me onweerstaanbaar veel denken aan die beroemde foto uit 2006 van een paar blootgeschouderde jonge vrouwen in een cabriolet die een door Israël verwoeste wijk van Beiroet kwamen inspecteren. Geen centje pijn. Elk conflict zijn winnaars.

Maar meer verliezers. De helft van de Syrische bevolking is bijvoorbeeld óf ontheemd óf vluchteling. En in die situatie komt in 2017 geen verandering, of in elk geval niet in positieve zin.

Op Twitter en Facebook maken heel veel mensen zich nog druk om Syrië. Niet dat dat wat helpt, maar Jemen heeft zelfs die schrale troost niet. Infrastructuur gaat steeds meer kapot, hongersnood is nabij, niemand interesseert het. Wat denkt u, hebben de Jemenieten zin in 2017 temidden van nu al anderhalf jaar aanhoudende Saoedische bombardementen?