Recensie

Muzikale potpourri tussen stoelen en hanglampen

Minifestival

Calefax’ PAN. Gehoord: 28/12 Muziekgebouw aan ’t IJ

De PAN is het jaarlijkse muziekfeest van rietkwintet Calefax, in de donkere dagen tussen Kerst en Oud en Nieuw. Het minifestival is een smeltpan van genres, en bovendien blies bosgod Pan op een fluit.

Deze dertiende editie was vertrouwd en geslaagd, in een huiskamerachtige setting, met hanglampen en stoelen op het Muziekgebouwpodium. De informele presentatie door Calefax is een van de PAN-charmes: soms houterig, met vraaggesprekjes die niet helemaal van de grond komen, maar steeds onderhoudend.

Dat informele zat ook in het programma. Zo trommelde klarinettist en liefhebber van Bulgaarse volksmuziek Bart de Kater in korte tijd ruim twintig musici en dansers op voor een losjes gespeelde, wervelende folkloristische finale, uitgevoerd in klederdracht en met vliegelementen.

De weergaloze jazzgitarist Reinier Baas speelde solo een eclectische, gefragmenteerde improvisatie, waarin hyper-bluegrass, bijna-barok en gitaristische chromatiek elkaar in hoog tempo afwisselden. De rode draad waarop Baas vooraf zei te hopen was dunnetjes, maar vooral door de droge, ongeraffineerde elektrische-gitaarklank deed zijn hak-op-de-tak-exercitie wat vrijblijvend aan.

Elektronica en hobo-duo Perforator paarde elementaire pseudo-techno aan gierend geblaas. Het schortte aan finesse, al was de aerobicschoreografie met bewegingssensoren erg leuk.

Van een andere orde waren de bijdragen van blokfluittovenaar Erik Bosgraaf. Met Calefax speelde hij een komisch geënsceneerde bewerking van Bachs Concerto BWV 1059. Solo schitterde hij in een uitgekiend schaduwspel van Willem Jeths, en vooral in de Gesti van Berio, die de theatrale Bosgraaf op het lijf geschreven lijken.

Waar anders hoor je dit alles op één avond?

De veertienjarige pianist Nikola Meeuwsen maakte indruk met Mendelssohns Variations sérieuses, en het Artvark Saxophone Quartet bracht zijn verfijnde testosteronmuziek onweerstaanbaar strak en gruizig. Componist, dichter en onderzoeker Micha Hamel vertelde over het belang van klassieke muziek voor de democratie, die eigenlijk om luisteren zou moeten draaien.

Mezzo Cora Burggraaf en pianiste Phyllis Ferwerda nodigden luisteraars uit op het podium, voor een intiem liedrecital op armlengte. En tussendoor dartelde het onvolprezen Calefax door een Bach-bewerking of het heerlijk lichtvoetige trio Entrez! van Componist des Vaderlands Mayke Nas.