Column

Hotel Atlanta

Begin jaren negentig had ik een geheime relatie met een 10 jaar oudere man met wie ik regelmatig afsprak in Hotel Atlanta, op de hoek van de Coolsingel en Aert van Nesstraat. Meestal bleven we maar een paar uur op de hotelkamer om vervolgens midden in de nacht, na het fatsoeneren van onze haren en kleding, weer ongemerkt naar buiten te glippen. De ontmoetingen waren niet altijd gepland en soms arriveerden we pas rond middernacht, wanneer de hotellobby officieel al gesloten was. Na een paar weken hoefden we nachtportier Eddie niet eens meer te vragen om een tandenborstel en kam. Met een veelbetekenende knipoog legde hij de noodattributen alvast op de balie. Eerst werd er natuurlijk hartstochtelijk gevreeën, waarna we nog uren lagen te kletsen op bed, naar liedjes van Chet Baker luisterden of ons met z’n tweeën in het vergeelde ligbadje probeerden te wurmen.

De avonden en nachten in Atlanta eindigden altijd in tranen, want het keer op keer afscheid nemen viel ons zwaar. Op een dag besloten we daarom een einde te maken aan onze ‘onmogelijke’ liefde en bezochten we het hotel voor een laatste nacht. Mijn geliefde liet op het nachtkastje een briefje achter voor portier Eddie, waarin hij hem bedankte voor zijn goede zorgen, mooie verhalen en discretie.

Het was onze laatste nacht in Atlanta, maar ik kom er nog regelmatig met dezelfde man, met wie ik inmiddels getrouwd ben. We komen er niet meer om te vrijen, maar om Chinese flensjes te eten in het restaurant. Dan hebben we het nog weleens over Eddie en de verhalen die hij ons vertelde over de geschiedenis van het hotel. Zoals die van de „bom-bom-aanslag” in 1938, toen de Oekraïense nationalist Jevhen Konovalets in de lobby van Atlanta een doos bonbons cadeau kreeg van een Russische spion. Toen de Oekraïener, die was verteld dat er bankbiljetten onder de bonbons verstopt zaten, eenmaal buiten op de stoep van de Coolsingel de doos opende, bleek er een klein, maar krachtig explosief in te zitten. Volgens Eddie – die het ook maar van horen zeggen had – werd het lichaam van Konovalets in stukken gereten en waren alleen zijn hoofd en een arm nog intact. Meerdere voorbijgangers – het was rond lunchtijd – raakten gewond.

De oude balie van nachtportier Eddie is inmiddels gesloopt, maar ik begreep dat het de bedoeling is het hotel in oude luister te herstellen, tegelijk met het opknappen van de Coolsingel. Die heerlijke smoezeligheid van de jaren negentig zal nooit meer terugkeren, en de grandeur van de jaren dertig vast ook niet, maar ik hoop er in 2018 ons koperen huwelijk te vieren. Om ook de liefde weer eens een opknapbeurt te geven. Wie weet gaan we er dus zelfs nog een nostalgisch potje vrijen ook. Mijn man kan alvast niet wachten tot het zover is.

Mirjam de Winter (@mirjamdewinter) is freelancejournalist en stadsgids in Rotterdam