Dit zijn de gezichten van 2017

Fotograaf Frank Ruiter portretteerde bekende en onbekende Nederlanders. Zij dromen over hún 2017. Het jaar waarin ze misschien in de Tweede Kamer komen, bergen beklimmen, dat ene winnende doelpunt scoren of 100 jaar worden.

Foto Frank Ruiter

Singer-songwriter Dotan (30), kijkt uit voor succes

De in Jeruzalem geboren singer-songwriter Dotan brak in 2014 door met pophymne ‘Home’ en succesalbum 7 Layers. In 2017 komt zijn langverwachte nieuwe album uit. „De afgelopen jaren passeerden als een flinke wervelstorm. Mijn leven is behoorlijk veranderd. Ik ben van nature een vrij introvert mens, maar leefde in de zesde versnelling. Met succes moet je heel erg oppassen dat het geen graadmeter wordt voor je geluk. Dat mijn muziek breed omarmd is, is echt te gek, maar dat is niet mijn doel.”

„Mijn concert in de Ziggo Dome is bijna een jaar geleden. Afgelopen jaar zette ik als performer een stap terug. Mijn ontwikkeling stond centraal, en ik wilde via mijn 7 Layers Sessions en Festival andere musici de ruimte geven. Komend jaar hoop ik weer veel eigen shows te geven. Niet dat er al boekingen staan hoor, er staat bewust nog niets. Blijven bij wat je echt zélf wilt maken is zo moeilijk, zonder succes als leidraad. Ik spreek er vaak met mijn vader over, het schrijven van liedjes.” Hij ziet dat als iets eenvoudigs; schrijven en opnemen. Dat het een heel proces is klinkt pretentieus; maar het is veel struikelen, maken en weggooien.

„De opvolger van het album ‘7 Layers’ komt eraan. Het duurt lang, té lang volgens velen. Het regende adviezen ‘het ijzer smeden als het heet is’, maar ik wil muziek uitbrengen met de juiste redenen. Ik ik wil de vrijheid voelen te kunnen maken wat ik wil, te ontdekken wat voor soort liedjesschrijver ik ben. Ik ben nu in Londen voor studiosessies en ik zoek regelmatig afzondering in IJsland. Even helemaal zíjn. Op mijn nieuwe eigen label kan ik nu uitbrengen wat ik wil. Er is geen discussie meer over of iets past. Ik houd echt van organische muziek en het is nog meer de akoestische kant op aan het gaan. Weg van het bombastische en grootse, terug naar de kern, klein, gitaar op schoot.”

Amanda Kuyper
 

Jill Roord, vooruitblik 2017

Foto Frank Ruiter

Voetballer Jill Roord (19), droomt van spelen op het EK 2017

Over het EK 2017 deze zomer in Nederland: (16 juli tot en met 6 augustus).
„De halve en hele finale zijn in Enschede, bij mijn club, mijn regio. Een droom om daar te spelen, Geweldig natuurlijk als het zo mag zijn. Ik zat er al bij op het WK in Canada in 2015, maar speelde niet. Ik was net achttien, de jongste van de selectie.”

„Tot mijn zestiende heb ik altijd met en tegen jongens gevoetbald. Ik kon naar de voetbalacademie voor meisjes bij FC Twente, maar Omdat ik bij Quick ’20 in Oldenzaal tweede divisie landelijk bij de jongens speelde, zou dat niveau een stuk lager liggen. Toen hebben ze me bij de jongens onder-16 van FC Twente geplaatst, voordat ik naar het eerste van de vrouwen kon. Dat was uniek, ja.”

„Goed, dan ben je een talent, maar het is niet zo dat je dan meteen even doorrolt naar het Nederlands elftal. Het niveau van Oranje is inmiddels zo hoog, De concurrentie is moordendop het middenveld nu. Op mijn positie, aanvallende middenvelder, heb ik met Daniëlle van de Donk en Renée Slegers te maken. Die spelen allebei in het buitenland. Het is heel triest voor Renée, maar zij mist vrijwel zeker het EK met een kruisbandblessure. Betekent wel dat er voor mij kansen liggen, zo hard is het.”

„Ik kon afgelopen zomer naar Bayern München, maar dat vond ik nog te vroeg. Deze zomer? We gaan we het wel zien. De bondscoach heeft me gezegd dat ik nog dominanter moet zijn bij FC Twente, de beste moet zijn. Dat moet ik het komende half jaar laten zien. Het wordt een spannende tijd.”

Bart Hinke
 

Tim Hofman, vooruitblik 2017

Foto Frank Ruiter

Presentator Tim Hofman (28), eist verantwoording

„We vallen binnen. Met draaiende camera. Zonder aankondiging. En dan wil ik gewoon dat die mensen begrijpen: shit, dat hebben we verkeerd gedaan.”

Tim Hofman (28), presentator bij BNN-VARA, lukte wat bijna niemand in Hilversum lukt: in nog geen half jaar trok hij met zijn YouTubekanaal ruim 200.000 abonnees. Veelal jonge kijkers, precies de kijkers van wie de Publieke Omroep er steeds meer verliest. Hofman maakt sinds juni #BOOS, voor internet. Het idee: jongeren sturen kwesties in waarover ze boos zijn. Bijvoorbeeld: de voor school verplichte gymshirts schijnen door. Hofman gaat vervolgens samen met de jongere verhaal halen. De kwestie oplossen. Hofman: „Het punt is: jongeren krijgen heel vaak last, met bedrijven, met instanties. En als wij dan komen, dan zeggen ze ineens ‘sorry’. ‘Dat gaan we regelen’. Schandalig toch?”

Met de verkiezingen in zicht, besloot Hofman dat er een Haagse variant moet komen. 2017 moet het jaar van ‘#BOOS Polertiek’ (gespeld in typische BOOS-taal) worden. „Politici moeten zich een jaar lang gaan verantwoorden tegenover jonge mensen. Precies De mensen waarover ze besluiten nemen.” Hofman noemt het „wonderbaarlijk waar die kids allemaal mee komen.” Vanmiddag gaat hij naar de Kamer met een homo die niet zomaar bloed mag geven. „Dat je zo’n politicus dan dwingt om recht in zijn gezicht te zeggen: jij mag geen bloed geven, want je bent homo. Dat is dan toch ineens een stuk ingewikkelder. Daar ga ik voor. Dat vind ik vet.”

Lineke Nieber
 

Evertje Keizer, vooruitblik 2017
Foto Frank Ruiter

Evertje Keizer-Veldhuis (99), hoopt van harte honderd te worden

„Hoe het voelt om honderd te worden, dat weet ik niet: ik ben nog nooit honderd geweest. Zolang ik leef, leef ik. Ik hoop het nog een poosje vol te houden, want ik wil mijn klein- en achterkleinkinderen zien opgroeien. Ik ben dol op ze en zij op mij.”

„Het leven is zwaar geweest. Mijn man heeft altijd hard gewerkt, als bakker. Ik was zuinig. Onze kinderen mochten doorleren. Ik mocht dat niet van mijn vader. Ik kon heel goed leren maar heb alleen lagere school gehad. Zo zonde. Ik moest onder de koe, melken. We konden alleen Epes praten, je leerde geen woord Hollands. Toch ben ik op latere leeftijd nog met het vliegtuig naar Canada en Israël geweest.”

„We zijn heel arm geweest, maar ook heel gelukkig. Mijn man en ik hadden een heel goed huwelijk. Hij overleed toen in ’79 aan een hersentumor. Heel jammer dat ik hem zo vreselijk missen moet. Hij was mijn grote geluk. Ik geniet nog van het leven. Ik woon op mijzelf, drie keer per dag krijg ik hulp. De kwebbel is nog goed hè. Weet je hoe dat komt? Omdat mijn man ondergedoken zat in de oorlog. Dan leer je je mond te houden én van je af te praten.”

Mirjam Remie
 

Thomas van der Heijden, vooruitblik 2017

Foto Frank Ruiter

Kankerpatiënt Thomas van der Heijden (64), probeert hoop te houden

„Anderhalf jaar geleden hoorde ik dat het melanoom dat ik had laten weghalen was uitgezaaid,” zegt Thomas van der Heijden (64) uit Bergen. „Vijf maanden gaven ze me nog. Ik schoot in de praktische modus: financiën regelen, de slaapkamer naar de begane grond, zodat ik makkelijk zorg kon krijgen. Mik verkocht mijn zweefvliegtuig.”

„Zelf vond ik berusting. Niet zeuren, dacht ik, Alles wat ik wilde in dit leven heb ik kunnen doen. Maar voor mijn vrouw en kinderen vond ik het zo erg. Ik dacht: Zij vinden het volgens mij nog wel leuk met mij. We zochten koortsachtig naar mogelijkheden. Immunotherapie, een nieuwe methode waarbij je immuunsysteem wordt versterkt om de kwade cellen te lijf te gaan, bleek beschikbaar. Het was volstrekt onzeker of het iets zou doen. De helft van de mensen kan er niet tegen. Maar Ik kon het verdragen en het sloeg ook nog aan.”

„Er werd gezegd: met een half jaar extra heb je geluk. Ik ben er nog steeds. Mijn situatie is niet chronisch, maar ook niet palliatief. Genezing is waarschijnlijk niet aan de orde. Ik probeer hoop te houden, maar wil ook realistisch zijn. Ik leef in extra tijd. De seizoenen, daar houd ik me aan vast. Ik heb onlangs de keuring gehaald en mag weer zweefvliegen – mijn grote passie. Het seizoen begint in het voorjaar. Daar verheug ik me enorm op. Dat ik weer rond de wolken mag cirkelen, dat voelt als een groot cadeau.”

Mirjam Remie
 

Eva en Emma, vooruitblik 2017

Foto Frank Ruiter

Transgenders Eva van Engelenhoven (69) en Emma Laurijssens (46), willen het liefst trouwen

Eva: „In het nieuwe jaar, 3 januari, gaan Emma en ik een geregistreerd partnerschap aan. Eigenlijk wilden we trouwen, maar omdat Emma’s twee kinderen daar nu niet bij kunnen zijn, stellen we dat nog even uit. Hun aanwezigheid is voor ons een absolute voorwaarde.

„Ik ben al eens getrouwd geweest, bijna 45 jaar lang. Dat was een fantastisch huwelijk, maar mijn vrouw werd ziek en overleed. Ze heeft mijn geslachtsveranderingstraject gelukkig nog meegemaakt. Ze steunde mij en zei dat ze trots was dat ik haar vrouw was. Al voordat we trouwden zei ze het gevoel te hebben niet echt met een man te trouwen, al was ik toen in pak. Emma en ik willen straks allebei een witte jurk dragen. Ik ga Emma’s naam dragen, daar kijk ik ontzettend naar uit. Laurijssens-van Engelenhoven, die volgorde. Sinds we elkaar eind 2014 ontmoetten, zijn we niet veel gescheiden meer geweest. We begrijpen elkaar. Tot twee keer toe zo’n geluk in de liefde, wie maakt dat nou mee?”

Emma: „Twee jaar geleden ben ik officieel gescheiden van mijn ex. Na twee maanden kwam mijn ex de omgangsregeling niet meer na, waardoor ik mijn kinderen anderhalf jaar niet gezien heb. Met mijn dochter is er inmiddels langzaam een regeling in opbouw, met mijn zoontje nog niet. Dat doet mij veel verdriet. Zolang hij er niet bij kan zijn, wil ik nog niet trouwen.”

„Toch voelt ook dit geregistreerd partnerschap als een belangrijke stap. We hebben toch iets bijzonders met zijn tweeën. Op deze manier kunnen we daar gevolg aan geven. Soms zitten we op Facebook en zeggen we: zullen we onze achternaam alvast aanpassen? Ik wist al toen ik jong was dat er iets niet helemaal goed zat. Ik had ik al een doos met vrouwenkleding en make-up. Toen we net samenwoonden heb ik mijn ex mijn doos met vrouwenkleding en make-up laten zien, maar we besloten de doos en het onderwerp weg te stoppen. Dat lukte op een gegeven moment niet meer. Ik heb heel lang moeten liegen over wie ik was. Nu hoef ik niets meer geheim te houden.”

Mirjam Remie
 

Nadia Zerouali, vooruitblik 2017

Foto Frank Ruiter

Culinair schrijfster Nadia Zerouali (41), begint een ouderwetse kruidenierszaak

Afgelopen zomer reisde kok en culinair schrijver Nadia Zerouali (41) met haar collega Merijn Tol naar landen in het midden oosten om met vrouwen daar over eten te praten. „Het leven gaat gewoon door, ook in Beiroet of in Jordanië, zelfs in een vluchtelingenkamp. Mensen moeten toch eten,” zegt ze. Vanaf februari zal Op zoek naar de granaatappel op NPO 2 worden uitgezonden, met portretten van zes vrouwen uit de Arabische wereld. „Eten gaat over zo veel, over hoe voed ik mijn kind op maar ook over hoe vier ik een feestje,” zegt Zerouali.

Het komend jaar wordt ze ook winkelierster: samen met een vriend begint ze een ouderwetse kruidenierszaak in Maastricht. En ze is actief betrokken bij de beweging Ieder1, vóór diversiteit, tegen polarisatie. „Veel mensen laten alles maar over zich heen komen, ze zeggen: elk land krijgt de politiek die het verdient. Maar we weten wat er in het verleden is gebeurd.” Ze lacht. „Ik kreeg van Jan Roos te horen dat ik de ene keer een Hollander ben en de andere keer een Marokkaan. Zo is het. Ik kom uit kneuterig Winterswijk. En ik ben Marokkaans.”

Marjoleine de Vos
 

Kai Verbij, vooruitblik 2017
Foto Frank Ruiter

Schaatser Kai Verbij (22), rijdt niet voor een tweede of derde plaats

In Japan, het geboorteland van zijn moeder, is Kai Verbij ofwel Yagi Kai nog bekender dan in zijn vaderland Nederland. 25 miljoen Japanners keken vorig jaar naar Nippon tv, toen de schaatser een maand lang werd gevolgd in een serie over succesvolle half-Japanners in het buitenland. „Ik een superster in Japan? Daar merk ik niets van.” Verbij (22) bleef bescheiden, vorige maand bij wereldbekerwedstrijden in Nagano. Maar de Japanse tv-camera’s waren niet bij hem weg te slaan.

„Een diamantje dat gewend was om alles te winnen.” Schaatscoach Erik Bouwman herinnert zich nog precies de entree van de toen pas 16-jarige Verbij bij Jong Oranje. Alle schaatsers moesten hun doelen ‘visualiseren’. „Kai was het jonkie, maar hij ging meteen met de armen wijd staan. Alsof hij op de bovenste trede van het podium stond met de armen om nummer twee en drie. Dat typeert hem. Een winnaar.”

In schaatsgek Nederland kruipt toptalent Verbij geleidelijk uit de schaduw van Sven Kramer of Kjeld Nuis. Nationaal kampioen sprint werd de schaatser van Team Plantina vorig seizoen en derde op het WK. Winnen in Pyeongchang, in 2017 bij de WK afstanden of in 2018 bij de Spelen? Verbij gaf vorig jaar al aan niet langer te rijden voor tweede of derde plekken. „Daar doe je het niet voor.”

Maarten Scholten
 

Connie Palmen, vooruitblik 2017

Foto Frank Ruiter

Schrijver Connie Palmen (61), schrijft het boekenweek essay

„Ik kan niet tegen deadlines. Morgen moet ik m’n essay inleveren, maar dat gaat niet lukken hoor”, legt Connie Palmen uit aan de telefoon. In maart is zij samen met Herman Koch de hoofdgast tijdens de Boekenweek. De Boekenweek heeft dit jaar het thema ‘Verboden vruchten’. Anders dan 1999 toen ze het Boekenweekgeschenk De erfenis schreef, moet Palmen zich met het essay aan het thema houden. Maar dat is niet echt een probleem: „Mijn essay begint met Genesis dus dat zit wel goed. Het essay bestaat uit korte biografieën van destructieve vrouwen: Marilyn Monroe, Marguerite Duras, Patricia Highsmith. Highsmith was echt een van de ergsten, haar lijden is heel erg groot, ze is grenzeloos in haar verwoesting.”

Behalve de deadline is het aantal pagina’s ook niet echt ideaal: 68 bladzijden heeft Palmen. „Het is enorm veel werk, je leest al die biografieën van die vrouwen, naast kleine memoires en bij Highsmith lees je wat ze schrijft over fictie en suspence. Van Duras lees je niet alleen de biografieën over haar, maar ook haar romans, ga zo maar door. De voorbereiding is enorm. Over Monroe heb ik 37 boeken gelezen. Ik worstel nu nog met iets uit de inleiding, daar ben ik nog niet uit. Maar het komt goed hoor. Het komt toch altijd goed?”

Toef Jaeger
 

Jelle Klaverdam. vooruitblik 2017

Foto Frank Ruiter

Bergbeklimmer Jelle Staleman (35), gaat de Cerro Torre beklimmen

„Over twee dagen ga ik naar Patagonië om de Cerro Torre te beklimmen. Vooralsnog heeft nog maar één Nederlander dat gedaan. Ik ga samen met Boris Textor, ook berggids van beroep. We hebben er 3,5 week voor uitgetrokken. Als het lukt, is dat een hoogtepunt in mijn carrière.”

„In totaal ben je vier dagen op pad. Je slaapt twee nachten in een tent en een op de berg. Je kunt dagen maken van twaalf of vijftien uur. Als we in de zomer als gids met klanten op pad zijn, doen we dat ook, maar dit is een van de moeilijkst beklimbare bergen op aarde, verschrikkelijk stijl. Ik zal vol aan de bak moeten.”

„Het gaat spannend worden. Het weer kan binnen een fractie van een seconde omslaan, naar heel harde windstoten. Dan moet je snel handelen. Het kan ook zijn dat we door de ijs- en sneeuwconditie niet eens weg kunnen uit het dorp. Zo’n expeditie zit vol tegenstrijdigheden. Iedere stap is zwaar, de volgende nog zwaarder. Je energie neemt af en je wilt stoppen. Maar als je om je heen kijkt, en het mooie uitzicht ziet, weet je weer waarom je het doet. Zo vind je motivatie voor de volgende tien stappen.”

Mirjam Remie
 

Kluun, vooruitblik 2017

Foto Frank Ruiter

Schrijver Kluun (52), komt met een roman over een vechtscheiding

Half februari komt Kluun na bijna 6 jaar weer met een roman. DJ is de titel. Op het eerste gezicht lijkt het alsof het om een autobiografisch verhaal gaat: het hoofdpersonage heet Kluun, en is net als de echte Kluun gescheiden. „Ik heb dat gedaan, omdat veel mensen na Komt een vrouw bij de dokter zeiden dat het hoofdpersonage Stijn toch 1 op 1 Kluun was. Dus besloot ik dit personage meteen Kluun te noemen.” ”

„Zelf heb ik echter een scheiding achter de rug die goed verliep, ik heb drie dochters en de afspraken over voogdij gaat in goed overleg. De Kluun in DJ beleeft een vechtscheiding, en er is strijd om de voogdij van een zoon en een dochter. Ik speelde in deze roman een spel met hoe verschrikkelijk de scheiding had kunnen verlopen. DJ gaat ook over vriendschap en verraad. In Komt een vrouw bij de dokter ging het om dertigers die in hun vrijheid worden beperkt nadat de vrouw borstkanker krijgt. In DJ komt Kluun dankzij zijn vriend (de DJ) in Las Vegas terecht in een wereld van VIP-rooms en te jonge meiden, en ontdekt dan dat hij die vrijheid helemaal niet meer wil.”

Toef Jaeger
 

Inge van Kemenade, vooruitblik 2017
Foto Frank Ruiter

Zakenvrouw Inge van Kemenade (52), opent luxe Top Shelf-warenhuizen

Aanvankelijk vond ze het maar niks dat haar man een abonnement op Netflix nam. Maar toen ontdekte ze de Britse dramaserie Mr. Selfridge, en zat Inge van Kemenade ineens tot drie uur ’s nachts voor de buis. De serie over een Amerikaan die in 1909 in Londen een warenhuis wil opzetten wakkerde oude verlangens aan bij Inge van Kemenade, oprichter en eigenaresse van sportwinkelketen Topshelf. De zakenvrouw liep al jaren rond met het idee ‘ooit’ nog eens luxe hotels of warenhuizen te beginnen. Toen V&D failliet ging, besloot ze ervoor te gaan. Intussen zijn er drie Topshelf-warenhuizen, in Arnhem, Nijmegen en Groningen. De winkels hebben een luxe uitstraling, denk: zithoeken met fauteuils, kroonluchters, lopers op de vloer, het assortiment zit tussen V&D en de Bijenkorf in. In 2017 volgen Alkmaar en Hoofddorp, Van Kemenade streeft naar acht tot tien vestigingen.

Hoewel de laatste jaren de ene na de andere winkelketen is omgevallen, weet Van Kemenade zeker dat Topshelf het wél gaat redden. In Arnhem en Groningen is zowel V&D als de Bijenkorf verdwenen – een gemis waarvan zij kan profiteren. Haar man is nog altijd blij dat hij destijds Netflix heeft genomen. Van Kemenade: „Ik ben nu zo druk dat ik regelmatig om negen uur ’s avonds mijn bed in duik. Dan geniet hij van Suits.”

Barbara Rijlaarsdam
 

Herman Koch, vooruitblik 2017

Foto Frank Ruiter

Schrijver Herman Koch (1953), heeft het boekenweekgeschenk al af

Dat Boekenweekgeschenk (Makkelijk leven, gaat het heten) is al maanden af, geeft Herman Koch (1953) toe. „In de loop van september was ik wel zo ongeveer klaar. Ik heb het in oktober ingeleverd bij de Stichting CPNB.” Daarna werd Kochs aandacht alweer opgeslokt door de verschijning van zijn jongste roman De greppel, die aanvankelijk voor januari was voorzien maar die naar voren werd gehaald om de aandacht niet te veel van het Boekenweekgeschenk af te leiden.

„Het schrijven van Makkelijk leven was wel een bijzondere ervaring door de maximumlengte ervan,. Je kunt je zomaar verkijken op wat 25.000 woorden is. Ik had er op een gegeven moment 10.000, maar realiseerde me dat het verhaal eigenlijk nog niet was begonnen. Dan moet er weer van alles uit. Voor je het weet ben je de timmerman die aan een stuk door stukjes van zijn tafelpoten afzaagt en met niets overblijft.” Uiteindelijk is het goed gekomen – al zullen de lezers nog moeten wachten tot 25 maart, als de Boekenweek begint. De eerste zin die ze dan zullen lezen: „Ik schrijf zelfhulpboeken.” Koch: ‘Dat weet je al een beetje welke kant het op gaat.’ Voor de rest van 2017, na de acht hectische Boekenweekdagen in maart, neemt Koch zijn toevlucht tot de ultieme vorm van zelfhulp voor schrijvers: „Eigenlijk Ik ben alweer begonnen aan een volgende roman.”

Arjen Fortuin
 

Laura Saija, vooruitblik 2017

Foto Frank Ruiter

Reiziger Laura Saija (28), gaat een baan vinden in Australië

„Vijf januari gaan we weg, mijn vriend en ik, en wanneer we terugkomen weten we nog niet. We hebben onze huizen verhuurd en onze banen opgezegd. Eerst vliegen we naar Bali en dan naar Perth, Australië. Daar gaan we een auto kopen, een fourwheeldrive of een camper, en rondreizen. Een route hebben we niet bedacht. Mijn vriend heeft een Australisch paspoort, hij is op zijn tiende naar Nederland gekomen, maar mijn visum verloopt over een jaar. Als het bevalt willen we kijken naar de mogelijkheden om daar te blijven. Na een halfjaar reizen willen we proberen in Australië een baan te vinden. Geen backpackersbaantje, maar een echte baan.”

„We stonden in een woonwinkel omdat we zouden gaan samenwonen, we hadden het over het bedrag dat we zouden uitgeven. Niet te dure dingen kopen, zei mijn vriend, want wie weet gaan we nog eens een lange reis maken. Ik zei: waarom gaan we dan niet gewoon nu al? We zijn die winkel uitgelopen zonder iets te kopen. Spannend vind ik het niet echt, het is meer vervelend voor mijn familie. Ik denk: als je het samen ervaart, maak je er samen wel wat leuks van. En als het niks wordt, boeken we gewoon een ticket naar huis.”

Mirjam Remie
 

Leonie Sazias, vooruitblik 2017

Foto Frank Ruiter

Politica Léonie Sazias (59), volgens de peilingen op weg naar de Tweede Kamer

Voormalig televisiepresentatrice Leonie Sazias, zit in de Hilversumse gemeenteraad namens Hart voor Hilversum, en staat op nummer 2 van de kandidatenlijst van 50Plus. Volgens de Peilingwijzer, het gewogen gemiddelde van vijf peilingen, maakt die partij kans in maart bij de Tweede Kamerverkiezingen 8 tot 12 zetels te halen.

„Het is toch weer een nieuw leven dat in 2017 begint, hopelijk met een plek in de Tweede Kamer. Tuurlijk is het een ander niveau, de landelijke politiek. Maar ik ga me inzetten voor zorg, welzijn en sport, en als ik zo de stukken lees dan spelen daar dezelfde thema’s als lokaal. Neem beschermd wonen. De gemeente heeft veel taken overgenomen van de landelijke overheid. Gemeentepolitiek gaat écht ergens over. Het is allang niet meer kapotte stoeptegels en lantarenpalen. Qua onderwerp lijkt zeker zorg meer op waar de overheid zich landelijk mee bezighoudt.”

„Ja, ik ben me al aan het voorbereiden. Dat is ontzettend leuk. Als ik niet in de Tweede Kamer kom dan blijf ik gewoon in de gemeenteraad en ga ik me op een andere manier voor 50Plus inzetten. Ik hoop in elk geval dat de peilingen van nu standhouden, en dat we ergens in de dubbele aantallen uitkomen. Heb ik daar een weddenschap over afgesloten? Nee. Je weet het tegenwoordig nooit met peilingen: Hillary zou toch ook winnen?”

Titia Ketelaar
 

Ame Rijninks, vooruitblik 2017

Foto Frank Ruiter

Scholier Ame Rijninks (11), Ziet op tegen het huiswerk op de middelbare school

„Volgend jaar ga ik naar de middelbare school. Dat vind ik spannend. Je komt bij onbekende mensen in de klas. Ik hoop dat ik snel een vriend krijg waar ik een beetje mee kan praten in de pauze. En dat je geaccepteerd wordt om wie je bent. Ik ken scholen waar je er niet bij hoort als je geen Nikes draagt. Ik koop gewoon schoenen die ik mooi vind, en die ik lekker vind zitten.”

„Huiswerk, daar zit ik ook een beetje mee. Ik heb nu zeven keer per week sport: drie keer freerunning en twee keer schaatsen, op zondag een wedstrijd en ik doe ook nog schoolbasketbal. Freerunning wil ik echt niet kwijt, daar ben ik zoveel mee bezig. Ik ken een jongen die moest stoppen omdat hij te veel huiswerk had. Daar ben ik heel bang voor. Ik hoop ook wel vwo te kunnen blijven doen. Ik ben best trots op dat advies en er zijn vast beroepen die ik met havo niet kan doen. Ik denk dat ik het wel red als ik gewoon goed doorwerk. Ik denk dat ik de hele dag door moet werken en dan heb ik daarna hopelijk nog wat tijd voor mezelf.”

Mirjam Remie