Recensie

Beatrix Potters beesten komen tot leven bij Rieks Swarte

Speelgoedvoorstelling
Dat de verrukkelijke dierenwereld van de Britse schrijfster Beatrix Potter niet altijd even lieftallig is, laat regisseur Rieks Swarte met Potters Beesten zien.

Potters beesten Foto Sanne Peper

Muizen met een jurk of vest aan, moedereend Jemina Puddle Duck die gaat inwonen bij een vos om haar eiren uit te broeden en kat Simpkin die een muizenval zet: zij bevolken de verrukkelijke dierenwereld van de Britse schrijfster Beatrix Potter (1866-1943).

Dat die wereld niet altijd even lieftallig is, laat regisseur Rieks Swarte met Potters Beesten zien.

Een kwart eeuw terug, in 1991, was dit de eerste zogenoemde ‘speelgoedvoorstelling’.

Nu is er een herneming met dezelfde acteurs. Swarte en acteurs Ferdi Janssen, Servaes Nellissen en pianist Hans Thissen evoceren met namaaksneeuw, gefiguurzaagde decorstukken, dierenpoppen en beschilderde landschappen een feeërieke wereld. Lieftallig, maar niet zonder wreedheid.

Deze voorstelling houdt het midden tussen tekenfilm en poppenkast. Onvergetelijk is de scène waarin de tuinier (Rieks Swarte) vraatzuchtig konijn Peter Rabbit uit zijn moestuin verjaagt. Poppenspeler Servaes Nelissen laat Peter soepele sprongen maken, van decorstuk naar decorstuk, zwevend door de lucht. Ondertussen begeleidt Thissen op piano met beethoviaanse klanken de achtervolging.

Swarte en zijn spelers brengen vijf verhalen tot leven, te beginnen met De kleermaker van Gloucester.

Hierin vertolkt Nelissen een oude kleermaker die dankzij muizen een gedecoreerde burgemeestersjas naait. Nelissen schuifelt over het toneel, pijprokend.

De tekst gaat verder na de trailer

De kracht van Potters Beesten schuilt in de doorzichtigheid van de illusie. De spelers van de dierenpoppenkast zijn even goed zichtbaar als de dieren zelf. Ze laten de trucs zien en tegelijk roepen ze een schijnwereld op. De toeschouwer ziet de handen en de touwtjes die de dieren bezielen, en tegelijk kunnen we onze ogen niet van de levensechte Potterdieren afhouden.

Zoals vos Mr. Todd die de vieze das uit zijn bed wil verjagen met een emmer water.

Of diezelfde vos die eend Puddle Duck een nest van veren aanbiedt en vervolgens uitnodigt voor een kerstdiner. Met „vulling” bedoelt hij de eend zelf.

De ogen van de vos lichten op, en alleen dat al is een van de wonderen van dit fantasierijke beestentheater. Niet alleen voor volwassenen, ook voor kinderen. Het is geniaal knutseltheater.