Doorgedraaid

NS zette een filmpje online waarin topman Roger van Boxtel vastgebonden aan een molenwiek een rondje draaide boven de polder. Ik hoopte stiekem dat het een geslaagde actie was van gefrustreerde reizigers of een interne afrekening door de boze conducteurs en machinisten die vorige week niet mochten staken van de rechter. Want een man die stations met droge ogen ‘vindplaatsen van geluk’ noemt, gun je een reality check.

Het mocht niet zo zijn, de NS-topman had zichzelf vrijwillig in een tuigje gehesen om ons, onwetenden, ‘de kracht van wind’ uit te leggen.

„Wist u dat een uur ronddraaien u van Utrecht naar Groningen brengt?”, vroeg van Boxtel, terwijl hij naar adem happend ondersteboven hing. Het had iets potsierlijks om hem daar zo te zien hangen met zijn pensje, de handjes klauwend aan het hout. Aanleiding was de deal die NS gesloten had met energiebedrijf Eneco, waardoor alle treinen volgend jaar op ‘honderd procent windstroom’ rijden. De eerste reacties, vooral van binnen zijn bedrijf, waren positief.

„Nice!”, twitterde staatssecretaris Sharon Dijksma van Infrastructuur en Milieu (PvdA), „Roger van Boxtel is er ondersteboven van”.

Ik was er vooral stil van.

Als dit soort ijdeltuiterij dan de nieuwe vorm van communiceren is bij NS, waarom zagen we Roger van Boxtel dan niet tussen allemaal haringen in een ton? In thermo-ondergoed, wachtend op een winderig perron? Of in hetzelfde tuigje boven een ketel gebakken lucht?

Qua duurzaamheid doet de topman van NS het niet beter dan zijn voorgangers, die wat minder met hun eigen marketing bezig waren. Roger van Boxtel is behalve van de windenergie ook de man die oude treinstellen liever laat slopen dan dat hij ze oplapt, zodat treinreizigers in afwachting van de beloofde ‘nieuwe treinen’ de komende jaren nog vaker zullen moeten staan dan dat ze kunnen zitten, waarmee hij de keuze tussen auto en trein nog makkelijker maakt. Om het in zijn eigen beeldende taaltje te zeggen: elke gesloopte trein zorgt voor duizend extra auto’s in de file.

Het was pas echt een stunt geweest als de marketeers Roger van Boxtel hadden laten hangen tot NS z’n duurzaamheidsambities had gehaald. Roger als levend symbool van de dolgedraaide beroepsbestuurder, die denkt dat we alles geloven als je het maar ludiek brengt.

In gedachten hoorde je hem piepen als hij voor de zoveelste keer voorbij zwiepte.

„Mag ik er al af?”

„Bijna Roger, we doen wat we kunnen.”

heeft een wisselcolumn met Ellen Deckwitz