Recensie

‘Alice’ is feelgoodvoorstelling in kerstsfeer

De etsen van M.C. Escher dienden als inspiratie voor de choreografieën van ‘Alice in Winterwonderland’ van De Dutch Don’t Dance Division.

Corinne Cilia als Alice in Alice in Winterwonderland van De Dutch Don’t Dance Division Foto Studio Oostrum

Eigenlijk is het verbazingwekkend dat het werk van de Nederlandse graficus M.C. Escher niet eerder is gebruikt als decor en inspiratie voor choreografieën. In Alice in Winterwonderland, en dan vooral in de tweede akte van de nieuwe kerstvoorstelling van De Dutch Don’t Dance Division (DDDDD), is de driedimensionale vertaling van zijn transformerende beelden schitterend. Het verwarrende van Eschers beelden, met die onmogelijke werkelijkheden, past bovendien uitstekend bij het Lewis Carrolls wereldberoemde verhaal over Alice, die na haar val in het konijnenhol in een wereld terechtkomt waar dimensies niet meer kloppen en volgens een ridicule, maar ijzeren logica wordt geredeneerd.

Thom Stuart en Rinus Sprong, artistiek leiders van DDDDD, zetten met Alice in Winterwonderland de traditie voort die zij zelf elf jaar geleden in Den Haag startten. De Notenkraker was hun eerste community art-kerstvoorstelling; een voorstelling waarin professionals, dansstudenten en -amateurs én hun familieleden (‘naaipapa’s en -mama’s, -opa’s en -oma’s’, aldus de programmaflyer) samenwerken aan een groots kerstspektakel voor en door jong en oud. Dit jaar brachten ongeveer honderd man met vereende krachten de première van Alice tot stand.

In de voorstelling is het precieze verhaal van Alice (mooi gedanst en goed gespeeld door Corinne Cilia) ondergeschikt aan een zwart-witte parade van geweldige kostuums (Ben Voorhaar en Sabrina Zyla). Prominente personages als de Maartse Haas, de Mad Hatter, de Cheshire Cat, de Hertogin en de koppotertweeling Humptie en Dumptie dragen uitgewerkte ontwerpen, terwijl het ensemble, dat dan weer als witte of zwarte schimmen of schaakstukken, dan weer als vogels, vissen of dansende bloemen moet opdraven, nauwsluitende basiskostuums heeft die voor elke transformatie met toepasselijke details (vleugels, vissenstaarten et cetera) worden uitgebreid.

Die multifunctionaliteit wordt optimaal benut in de Metamorfosesscène, waarin vogels in vissen in bijen in hagedissen veranderen. Op het achterdoek glijdt Eschers gelijknamige houtsnede voorbij. De scène is een visueel hoogtepunt van de voorstelling, samen met het prachtige schaakspel, waarin Ana Albutashvili, voormalig danseres van de Birmingham Royal Ballet, haar Witte Koningin trefzeker als een lekker pittig kreng neerzet.

Haar solo’s zijn de meest gecompliceerde dansen in de vrij rechttoe rechtaan choreografie, die alle deelnemers op hun eigen niveau laat schitteren. Van aandoenlijk basaal voor de kleintjes tot technisch veeleisender klassiek werk voor de dansstudenten en een van de andere hoofdpersonen, het Witte Konijn (Youri Jongenelen). Alice is danig gecharmeerd van het immer gehaaste knaagdier met zijn schattige oren, donzige derrière en een gul getoonde, fiere mannenborst.

Nogmaals, wie helemaal geen kennis van Lewis Carrolls originele verhaal heeft, zal moeite hebben een lijn in het geheel te herkennen. Het personage van de druk schetsende Escher, dat aan begin en einde optreedt, maakt het er niet duidelijker op. Hinderlijk is dat niet, evenmin als haperingen zo hier en daar. Alice in Winterwonderland is een fijne feelgoodvoorstelling die helemaal inspeelt op een ouderwets kerstgevoel. Inclusief een fraaie sneeuwbui.