Recensie

The OA weet de belofte niet in te lossen

Recensie De mysterieuze Netflix-serie vol met bizarre plotwendingen is uiteindelijk een mislukking.

Brit Marling heeft het zwaar in 'The OA' JoJo Whilden/Netflix

Je moet het de makers van The OA nageven. Brit Marling en Zal Batmanglij weten te verrassen met een serie vol grote ideeën, gedurfde plotwendingen en een interessante vertelstructuur. Helaas lossen ze de belofte niet in.

Op papier lijkt The OA een mysterie zoals we eerder hebben gezien in series als Les Revenants en The 4400. De jonge vrouw Prairie Johnson (Marling) keert na een vermissing van zeven jaar terug in haar woonplaats in het midwesten van de VS. Toen ze verdween was ze blind, nu kan ze zien. Prairie zwijgt over haar ervaringen tegen haar ouders. Wel vertelt ze haar verhaal in een verlaten huis tegen een groepje misfits, bestaande uit vier middelbare scholieren en een lerares die elkaar niet echt kennen maar wel een verbondenheid voelen.

Tekst gaat verder onder de video

Een groot deel van The OA bestaat uit flashbacks waarin langzaam wordt prijsgegeven wat er met Prairie is gebeurd. Wat volgt is een bloedserieuze en tegelijk bizarre serie over bijna-dood-ervaringen, de gevolgen van opsluiting en het omgaan met trauma’s. Verder zijn er nog lijntjes in de huidige tijd over de misfits. Die personages zijn vlak, al zijn de individuele acteerprestaties vaak goed. En het feit dat de rol van een jonge transgender subtiel wordt gespeeld door een vijftienjarige transjongen (Ian Alexander, gecast na een lange zoektocht) valt te prijzen.

Het moment waarop een soort moderne dans een belangrijk aspect wordt in het geheel zal voor sommige kijkers reden zijn om af te haken. Toch maken zulke momenten The OA ook zo boeiend. In de verbijsterende slotaflevering raken Marling en Batmanglij de controle over hun script echter volledig kwijt. Een fascinerende mislukking.

    • Thijs Schrik