Column

Requiem

In mijn jaaroverzicht is geen letter ingeruimd voor het Nederlands elftal. Er was de afgelopen maanden te veel ellende in de wereld zonder dat we ook nog het miserabilisme van Oranje mee naar de jaarwisseling moeten nemen. We waren er op het EK in Frankrijk niet eens bij. Het werd een onwezenlijke zomer met nauwelijks een streep oranje in het landschap. De vakkenvuller van Albert Heijn riep rond in het shirt van de Rode Duivels.

Nederland ontkleed.

Als je vroeger in de Algarve langs de villa’s van Ronald Koeman en Louis van Gaal reed, zag je alleen oranje shirts aan de wasdraad. Daarin gingen ze golfen. Doen ze niet meer. Ik zag ze over de green lopen in antracietgrijs en een groene Lacoste-vod. Zwarte handschoentjes. Oranje was voor de bajes.

Schaamte ging gepaard met negatie. In Franse speelsteden hoorde je weinig Nederlands. Hier en daar een Limburgs accent en een gesmoorde Hup Holland Hup als vriendenlol. Sommige dagen leek het of het EK op de maan werd gespeeld. De voetbalnatie Nederland had categorisch afgehaakt.

Het had allemaal te maken met chagrijn. Plaats moeten maken voor Belgen en Portugezen had er behoorlijk ingehakt. De tristesse werd almaar groter. Michael van Praag faalde als kandidaat voor het voorzitterschap van de UEFA. In Zeist vochten de stenen. Benoemingen werden on hold gezet, de unanimiteit onder de clubs was hopeloos zoek en Hans van Breukelen kwam meteen na zijn benoeming tot technisch directeur van de KNVB onder vuur te liggen. Roddels over lidmaatschap van een sekte gierden door het zwerk.

Het voetbal van Oranje voor de WK-kwalificatie hield nog steeds niet over. Arjen Robben alweer in de lappenmand en Wesley Sneijder der voetbaldagen zat. Gesjacher met doelmannen in het land van keepers, ook dat.

Exit grootmacht Oranje.

De topclubs Ajax en PSV speelden wisselvallig en Feyenoord is pas de laatste maanden opgestaan als volwaardige titelpretendent. De heilige koe van de eredivisie is ontbladerd tot bladgoud. Een enkele keer wordt er nog oogstrelend gevoetbald, maar doorsnee wedstrijden hebben de charme van klunen.

In 2016 is het vuur van de passie voor voetbal geconfronteerd met verschijnselen van uitdoving. Althans, de hype heeft zich verplaatst naar het F1-circuit met Max Verstappen en naar dartcafés. Een aantal clubs zit in financiële nood waardoor de geeuwhonger van buitenlandse investeerders niet meer tegen te houden is. De uitverkoop van de kroonjuwelen is begonnen.

2016 was een requiem voor het Nederlandse voetbal. Wat Oranje betreft, is er weinig hoop op beterschap. Er is geen leider die zich aanmeldt en de technische bagage van de internationals is een stuk schraler dan die van vorige generaties. Is het niet veelbetekenend dat de enige echte godenzoon van Ajax een Deen is? Ook nog in de combinatie met een Marokkaan. Die klasse gaat aan Oranje voorbij.

Het dreigt een koude winter te worden voor de aanhang van het Nederlands elftal. Met een bondscoach die zelfs de leegloop van zijn staf niet wist te voorkomen. Een architect die schippert tussen systemen en de uitstraling heeft van een oude fruitboom. Er zit geen spat modernisme meer in en aan het Nederlands elftal.

De Oranjeshirts aan de wasdraad worden met de dag valer.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.