Nog vier jaar, maar nu zonder pfff

„Het eerste wat ik dacht was: pfff, nog eens vier jaar.” Aldus Sanne Wevers over het moment waarop ze, na bij de kwalificatie van de balk te zijn gegleden, een balkdikke streep door de Olympische Spelen van Beijing kon zetten. Nog vier jaar werken voor de perfecte pirouette en alles wat daaromheen wordt gedrapeerd in een volmaakte oefening. Het werden acht jaren, maar de glanzende perfectie voltrok zich aan de jury op 15 augustus dit jaar in Rio de Janeiro – het leidde tot goud en het goud leidde tot de titel Sportvrouw van het Jaar, die de 25-jarige Wevers deze week in ontvangst nam, gehuld in deze geweldige Jeroen Boschjurk van Addy van den Krommenacker.

Het liefst zou je Wevers zo, gehuld in de Tuin der Lusten, nog eenmaal die olympische oefening willen laten doen – maar het moet natuurlijk geen circus worden, zelfs niet op het spectaculaire Univé Gym Gala op 29 december in het Ziggo Dome in Amsterdam. Twintig jaar kostte het Wevers om de absolute top te halen. Tijd om te rentenieren? Mwah. Ze denkt aan Tokio 2020. Nog vier jaar, maar zonder pfff. Aan een omroepblad bekende ze bovendien het voornemen om niet meer over matjes te struikelen. „Ik neem me dan ook voor om minder knullig te zijn.”

Knullig? Als evenwichtskoninging Sanne Wevers vindt dat ze knullig beweegt, hoe noem je het gepruts van ons, stervelingen van de vlakke vloer, dan?