Cultuur

Interview

Interview

Foto Merlijn Doomernik

Femme fatale met iets wat niet van hier is

Actrice Thekla Reuten hield alle opties open tot in juni een Britse glansrol voorbijkwam. Waarna ze voor een half jaar met haar zoontje naar Londen verhuisde.

17 november

Iedereen ziet een andere Thekla Reuten. De meisjes van de make-up die om haar heen cirkelen met poederkwastjes. De vrouw van het haar met het Cockney-accent, die een losse lok heeft gevonden. De man met de oorbellen en het stoomstrijkijzer.

Vandaag is ze de vrouw die moet vallen. Ruggelings, langs de glazen gevel van een hoog gebouw. Je kijkt haar in het gezicht. Ze kijkt terug; niet bang, eerder smug, zelfvoldaan, moet het zijn. Wie maakt me wat? Zo staat het in de briefing van deze fotoshoot.

De Nederlandse actrice Thekla Reuten (41) woont sinds juni in Londen. Ze speelt de vrouwelijke hoofdrol in Lucky Man, een dramaserie van de Britse tv-zender Sky, die in 2017 aan een tweede seizoen begint. Als ze naar het Italiaanse koffietentje bij haar appartement wandelt, haar zoontje in een wagentje, herkent niemand haar.

Ze heeft zo’n twintig internationale rollen gespeeld, in Duitse, Amerikaanse en Italiaanse films. Maar als ze nu een scène opneemt op Piccadilly Circus waarin ze haar beroemde tegenspeler James Nesbitt omhelst, vraagt het publiek achter de hekken zich af: wie is die vrouw?

Dat gaat vrijwel zeker veranderen. Vanaf januari hangen Britse steden vol billboards met James en Thekla, die met een ‘wie maakt me wat-blik’ langs een gevel vallen. Zo kondigt Sky de tien nieuwe afleveringen van Lucky Man aan. Om de foto’s voor die billboards te maken is een hele dag ingeruimd in een filmstudio in West-Londen.

Haar Amerikaanse uitspraak is goed genoeg om als native speaker geaccepteerd te worden.

De vallende Thekla hangt in werkelijkheid aan twee dunne staaldraden, waarmee Photoshop later zal afrekenen. Goud en blauw licht van boven, windmachines eronder, zodat haar jurk en haar haar levensecht omhoog waaien.

De staaldraden zitten aan een alpinistenharnas, dat ze om haar middel draagt, onder de jurk. Haar stunt double, een jonge vrouw met dezelfde maten, heeft een dag eerder alles uitgeprobeerd met de mannen van de hijsinstallatie en de fotograaf en zijn assistenten. Nu is het Thekla’s beurt.

De stylist, de vrouw die het totaalbeeld van haar uiterlijk bewaakt, verschikt nog een plooi van de jurk. Thekla zet de handen in haar zij, bevoelt het harnas, kijkt in de spiegel, één wenkbrauw licht opgetrokken.

Thekla: „I love my hips.”

Stylist: „Very Marilyn.”

15 maart

Als we elkaar voor het eerst spreken, is het al maart. Maar wat 2016 haar zal brengen is nog onduidelijk, zegt ze. Ze heeft twee aanbiedingen voor Nederlandse films. Maar misschien gaat ze dit jaar wel helemaal niet filmen om even voltijds te moederen.

Misschien ook krijgt ze alsnog aanbiedingen uit het buitenland.

Ze is net terug uit Los Angeles voor het pilot season. Dat is het voorjaarsritueel waarin filmmaatschappijen binnen een paar weken zoveel mogelijk proefopnames van tv-projecten maken, om uit te proberen op publiek. Voor acteurs is het hectisch netwerken, auditie doen en – als het meezit – ‘draaien’.

Maar dit jaar was het minder hectisch. Netflix heeft in korte tijd radicaal veranderd hoe, wanneer en waar we tv kijken; film en tv lopen zelfs volkomen door elkaar. Nieuwkomers en tradionele tv-zenders laten nu het hele jaar door series produceren. Auditeren kan dan ook het hele jaar door. Het liefst auditeert Thekla live, in the room. Maar je kunt ook zelf een ‘tape’, een filmpje opnemen en insturen.

„In LA waren veel rollen voor twintigers, ik speel mid-30 en ouder”, zegt ze. Het goede nieuws is dat haar Amerikaanse uitspraak goed genoeg is om als native speaker te worden geaccepteerd.

Wat wel vast staat, dit jaar: optreden als ambassadeur van Terre des Hommes. Ze heeft zich verbonden aan een campagne tegen kinderarbeid in de mica-mijnbouw in India. Mica is een glimmend mineraal dat wordt gebruikt in autolak, folie, shampoo en make-up. Haar gezicht zal later dit jaar op affiches te zien zijn.

14 april

Het Conservatorium Hotel in Amsterdam. Ze woont er vlakbij, al is voor later dit jaar een verhuizing gepland. Ze is in joggingbroek en draagt geen make-up. Ze drinkt thee en belt. Vorig jaar speelde ze in vier Nederlandse producties: de films De Reünie en Schone Handen, en de tv-series Overspel en Tessa. Er komen hier vaker bekende Nederlanders, onder wie actrices die ook buiten werktijd actrice zijn. Dan zie je nekken draaien. Niet voor haar.

Ze is nog steeds boos, herstel, vindt het jammer, herstel, is verwonderd dat Tessa geen tweede seizoen heeft gekregen. Hoewel wekelijks een miljoen mensen keken hoe de opstandige lerares zich hartverwarmend in de nesten werkte. Achteraf zei NPO1 met de serie meer tieners te hebben willen trekken. „Waarom hebben ze dat niet vooraf tegen de makers gezegd?” En: „Terwijl je weet: tieners zijn de groep die geen tv meer kijkt, hooguit terugkijkt.”

Geen nieuws uit LA. Wel heeft ze nog auditie gedaan voor een grote rol bij de BBC. Ze wil er niets over zeggen. Behalve dat haar leven totaal zal veranderen als het doorgaat. Dan zal ze een tijd in Engeland gaan wonen. Voor de auditie heeft ze aan haar Britse accent gewerkt, met een coach.

Foto Merlijn Doomernik
Foto Merlijn Doomernik

Na acht jaar buitenland overwoog ze in Berlijn te gaan wonen. Of in Londen, waar ze in 2005 ook al een tijdje was, toen ze Federico García Lorca’s Bloedbruiloft speelde in het Almeida Theatre. „Ik wist niet meer wat thuis was.” Maar ze ontmoette „Gijs” – Gijs Naber, ook acteur – en koos voor Nederland. Na vier Nederlandse rollen begint het weer te kriebelen.

Het is wel een dilemma. Van goede audities alleen kan de schoorsteen niet roken. Als ze ingaat op Nederlandse aanbiedingen baalt ze wanneer de buitenlandse alsnog komen. Maar als ze wacht, dient zich misschien niets aan.

„Met de rollen die ik kies probeer ik mijn carrière zo breed mogelijk te houden. Ik wil me niet laten vastpinnen, niet op een land en niet op een genre.” Haar voorbeelden: Meryl Streep, Isabelle Huppert. „Die zijn een blanco canvas. Ze transformeren van binnen naar buiten in hun personage. Bij een Jack Nicholson zie je in elke rol Jack Nicholson. Ook heerlijk, maar anders.”

19 mei

Ze probeert veel te lezen, voorlezen ook, vertelt ze aan de telefoon. Ze wil niet dat haar zoon de hele tijd ouders ziet die op beeldschermen kijken. Maar het is niet makkelijk.

En die BBC-rol gaat trouwens niet door. Ze werd te jong bevonden. Ze had de echtgenote van Edward IV moeten spelen die na diens dood in 1483 politieke invloed wil houden. „Veel Britser wordt het niet.”

Er is een Oostenrijkse film aan de horizon. Een Nederlandse film is uitgesteld omdat de regisseur zwanger is. En o ja, er is een kans dat er zich iets anders voordoet in Engeland.

Ze heeft de fotoshoot voor Terre des Hommes gedaan. „Laat je huid stralen met een pot doffe ellende”, staat er op de affiches. Het is ook een oproep aan de Estée Lauders en l’Oréals om ethischer te gaan werken. Ze heeft een petitie aan Mariëtte Hamer aangeboden, die als SER-voorzitter iets bij mica-afnemers zou kunnen bereiken. Over een week moet ze optreden, als quizmaster, op de vijftigste verjaardag van Terre des Hommes in Den Haag.

13 juni

SMS: „Grote wending! Ben even gierend druk daarmee maar dan weet je t vast. Ha. Cliffhanger.”

16 juni

Ze had geauditeerd voor de vrouwelijke hoofdrol in Lucky Man, vertelt ze aan de telefoon. Door een tape in te sturen. Binnen een week belde haar agent: „Je hebt die rol, je moet nu besluiten, je eerste draaidag is over tien dagen.”

Lucky Man komt uit de pen van Stan Lee, beroemd scenarioschrijver van stripverhalen en grondlegger van de Amerikaanse uitgeverij Marvel Comics. Lee (93) is de geestelijk vader van Spider-Man, de Hulk en X-Men, superhelden die allemaal ‘een kwetsbare kant’ bezitten.

Hoofdpersoon van Lucky Man is Harry Clayton, een detective met een gokverslaving. Op een dag krijgt hij een armband waarmee hij geluk kan afdwingen. In het casino, bijvoorbeeld, of vlak voordat hij door een auto zal worden overreden. Maar hij ontdekt dat de voorraad geluk in de wereld eindig is: zijn geluk gaat ten koste van dat van anderen.

De Noord-Ierse acteur James Nesbitt (Cold Feet, Bloody Sunday) speelt Harry Clayton. In seizoen 2 leert hij Isabella Parker kennen. Niemand weet waar ze vandaan komt. Ze is mooi, ongrijpbaar en heeft een donkere kant. Ze draagt zo’n zelfde armband.

Dat Thekla de rol kreeg, heeft ook hiermee te maken: „Mijn Engels is goed”, zegt ze. „Maar het houdt in Engelse oren een ontraceerbaar buitenlands randje. Russisch, Italiaans?” Ze heet nu Isabella Parker, maar die achternaam kan ook nog Montefiore worden, zegt ze. Het wordt, uiteindelijk, Augustin.

Lucky Man heeft haar leven overgenomen. Ze heeft net met 40 acteurs de eerste aflevering ‘gelezen’, in een kerk. Ze moet nu eerst een huis zoeken in Londen, een nanny voor haar zoon. Gijs moet de komende maanden zelf filmen, in Italië; dat wordt ingewikkeld.

6 juli

Even terug uit Londen, in Amsterdam, een koffietentje bij haar om de hoek. Ze is geschokt door de moord op Jo Cox, de parlementariër die campagne voerde tegen Brexit. Geschokt ook door het ja voor Brexit. „Een vreemde zomer.” Gijs komt even langs, zoon in buggy, op weg naar het park.

Ze zit nu goed in het script, zegt ze. Ze heeft veel kunnen denken over haar personage. „Bij sommige rollen voel ik: ík moet die krijgen, niet een ander, want die doet het niet zo als ik. Dat is geen arrogantie, ik voel dan echt verbinding met dat personage. Ik hecht eraan dat ze op die ene manier gespeeld wordt. Ik wil tegenwicht geven aan het stripachtige.”

Dat kun je doen in de manier waarop je het speelt. Ze doet voor wat ze bedoelt. „Oh Harry, you and I are going to have such fun.” Een zin uit de trailer. Zij en Harry gaan veel plezier maken. Dan zegt ze dezelfde zin nog eens, en hoor je tegelijkertijd het tegendeel.

Soms ook was het scenario „te plat”. Zij en James hebben hier en daar al fors kunnen wijzigen. Het scheelt dat Lucky Man werk in uitvoering is. Alleen voor de eerste vijf afleveringen is het scenario af. Er is geen einde. Ze weet wel al dat Isabella dood gaat. „Maar dat ga ik veranderen, haha. Dat zou mijn grootste overwinning zijn.”

Isabella’s donkere kant krijgt zo hopelijk meer diepte. „Ze is een wraakengel. Maar je wilt ook voelen dat ze twee kinderen heeft verloren.”

30 september

Beatrix Theater, Utrecht. Met Gijs op de rode loper. Uitreiking van de Gouden Kalveren. Kort daarvoor heeft ze voor Tessa de Gouden Notenkraker gekregen, een vakprijs van collega’s. Ze is een keer eerder genomineerd voor een Kalf, in 1998, en nu voor Schone Handen.

Vroeger was er een jury voor de Kalveren. Sinds twee jaar stemmen de 300 leden van de Dutch Academy for Film – filmmakers en acteurs – over de prijzen. „Ik ben voor een jurysysteem”, zegt ze een dag eerder. Dat van die ‘dag eerder’ moet er echt bij. „Zodat ze als ik dat Kalf niet krijg later niet zeggen: zure druiven.”

Thekla Reuten op de rode loper bij het Beatrix Theater voorafgaand aan de uitreiking van de Gouden Kalveren tijdens het Gala van de Nederlandse Film. Foto Levin en Paula/ANP

In 2014 zat ze zelf in de jury. „We waren met zijn achten en zagen heel geconcentreerd drie films per dag in dezelfde zaal, op groot doek. We discussieerden uitvoerig. We zagen ze allemaal, lieten ons verrassen door mensen die je niet kende. Bij het Academy-systeem hebben weinig leden de tijd om alle veertig films te bekijken. En de ene kijk je op je laptop, de ander op tv. Dat is gewoon niet eerlijk.”

Het Gouden Kalf voor beste actrice gaat naar Hannah Hoekstra voor haar rol in De Helleveeg.

18 oktober

Thekla’s ‘Sylvia’ uit Schone Handen krijgt op het Woodstock Film Festival in New York een eervolle vermelding.

17 november

„Lucky Man is geen sprookje over magische krachten”, zegt Richard Fell, producent bij filmhuis Carnival dat ook Downton Abbey maakte. Hij is naar de fotoshoot van ‘zijn’ twee hoofdpersonen in de Londense studio komen kijken. „Het draait om het idee van geluk, om controle over en verantwoordelijkheid voor je eigen lot. Dat bestaat in alle culturen. Er zit maar één magisch element in: de geluksarmband. De rest is realistisch. Bij elkaar geeft dat een lichte vervreemding.”

Intussen hangt Thekla in haar blote jurk aan twee staaldraden. De studio is eerst gloeiend heet gestookt, zodat ze geen kou vat door de windmachines. Uit de honderden foto’s wordt straks in de computer één beeld samengesteld.

„Voor Isabella waren we op zoek naar iemand die een Old Hollywood femme fatale kon neerzetten”, zegt Fell. „Een warm maar beschadigd karakter. Ik kende haar alleen van de film In Bruges [2008]. Maar zodra we de tape zagen die ze had ingestuurd, wisten we: zij is het. Ze komt ergens anders vandaan. In de film en in het echt.”

Die sense of otherness ‘maakt’ haar personage, zegt ook James Nesbitt, haar tegenspeler. „Ze wilde aanvankelijk zo Engels mogelijk zijn. Ik zei: je moet iets buitenlands houden.”

18 november

Het base camp van de Lucky Man-productie is de parking van een supermarkt ter hoogte van London City Airport. De witte trailers staan half onder een viaduct. Uit een ervan kringelt stoom. Bij een luik in de zijkant krijg je een full English breakfast in een piepschuimen doos. Er staat een rijtje stevige mannen in anoraks met bontkraag die straks camera’s en microfoons zullen vasthouden. De rij voor de muesli, op een tafel ernaast, is korter. „Opschieten, dadelijk doet de grumpy chef het luik dicht tot de lunch”, zegt iemand.

In de HMU-trailer – Hair & Make-Up – zit Thekla voor de spiegel. De vrouw van het haar praat over Orlando Bloom die in The Lord of The Rings dan weer bruine, dan weer blauwe ogen heeft, en andere continuity-fouten. Romeinse figuranten met een polshorloge. Vliegtuigstrepen in de hemel bij een western.

Foto Merlijn Doomernik
Foto Merlijn Doomernik

Dan stapt Steven Mackintosh de trailer binnen. Hij speelt Winter, de chef van Harry Clayton. Isabella zal hem later vermoorden, omdat hij haar geheim dreigt te ontdekken. Die scène is al opgenomen. Straks zullen ze hun laatste ontmoeting spelen, op een oud kerkhof in de buurt, lopend tussen de zerken, allebei zogenaamd aardig tegen elkaar. De bladeren die door het beeld dwarrelen heeft een assistent voor een windmachine gegooid. Voor de spiegel schaven ze nog even aan hun dialoog. Twee acteurs die spelen dat ze acteren. Tot het helemaal goed voelt.

Winter: „I’m really glad to be here with you.”

Isabella: „Me too.”

12 december

De opnames zijn klaar. Post production. Voor Thekla betekent het dat ze bij sommige scènes nieuwe tekst moet inspreken.

Ze neemt afscheid van haar nanny. Gijs komt. Ze pakken de koffers. Ze vliegen terug. Hun nieuwe huis in Amsterdam betrekken ze pas in het nieuwe jaar.

Uit haar LA-bezoek zijn geen aanbiedingen voortgekomen. De reis naar India voor Terre des Hommes, waarvan sprake was, ging niet door.

O ja, ze heeft nog een auditie gedaan – weer een tape ingestuurd. Voor een grote Amerikaanse film. En ze heeft net gehoord dat ze de rol heeft gekregen: ze speelt een Russische spionne. Een „sterke bijrol” naast een actrice van wie ze de naam nog niet mag zeggen. De opnames beginnen in maart in Budapest.

„Dan heb ik daarvoor twee maanden vrij voor mijn gezin”, zegt ze. „Daarom ook heb ik een hoofdrol in een Duitse film afgeslagen. Lastig, maar belangrijk. En niets mooiers dan kunnen ontspannen omdat het volgende project al in de agenda staat.”

Ik lees haar voor wat James Nesbitt over haar heeft gezegd: „Ze is ambitieus maar niet op een inhalige manier. Eerder onderzoekend. Ze wil alles uit haar personage halen.”

Ik lees niet voor wat hij nog meer zegt: „Dat ze moeder is en de pijn kent van het niet bij haar zoon zijn, helpt haar in deze rol. Ze is genereus als collega. Je weet wat ze zeggen: acting is reacting. Hoeveel je ook voorbereidt, het gaat om het moment, net de goeie switch maken. Ze daagt me uit. Ze speelt sexy. Je kunt met haar lachen. En ze is one of the boys.”

„Het is een intieme relatie”, zegt Thekla later zelf. „Het blijft professioneel, ik ga niet bij hem op de thee. Maar we hebben in dit jaar wel iets meegemaakt samen.”