Opinie

    • Frits Abrahams

Satire over Trump

Tot de leukste televisie die ik de laatste tijd heb gezien, behoren de sketches rond Donald Trump in het satirische Amerikaanse programma Saturday Night Live. Op YouTube zijn daarvan een aantal hilarische voorbeelden te vinden. Satire is altijd een sterk wapen geweest om de macht uit te dagen en te ontregelen. Trump is razend op het programma, en vooral op de acteur Alec Baldwin, die zijn gedrag briljant persifleert. De afgebeten zinnetjes en de korte, pregnante pauzes daartussen, de stopwoordjes („Tremendous!”, „Great!”), de getuite lippen afgewisseld met de ietwat openhangende mond, de priemende wijsvingers – Baldwin heeft het allemaal overgenomen en sterk vergroot, zodat je al in de lach schiet voordat de sketch zijn climax bereikt.

Trump voelt zich unfair behandeld, wat me een compliment lijkt voor de makers. „Ik ben veel aardiger dan zijn portret van mij”, zei Trump in een interview, „hij maakt een valse rotkerel van mij, en dat ben ik niet.” Hij heeft er herhaaldelijk over getwitterd. „Just tried watching Saturday Night Live – unwatchable! Totally biased, not funny and the Baldwin impersonation just can’t get any worse. Sad.”

Wie zo reageert, laat zich kennen – vooral als iemand met weinig gevoel voor humor en onvoldoende zelfkennis. Als hij de volledige macht had, zou hij de satire verbieden, vermoed ik, zoals Stalin deed met het satirische werk van schrijvers als Andrej Platonov.

Wat Trump misschien nog wel het meest hindert, is de onnozelheid die hem wordt toegedicht. Hij is in die sketches – die overigens niet door Baldwin geschreven worden – een gehaaste, pompeuze man die weinig weet en snel van mening verandert. Hij leunt vooral op zijn belangrijkste adviseur, Kelllyanne Conway, gespeeld door Kate McKinnon.

In een recente sketch ontvangt Trump als gekozen president een van zijn favoriete generaals. „U heeft een geheim plan dat ons veel energie geeft”, zegt de generaal. „Dat is juist”, zegt Trump verrast, „een plan! Zeer geheim!” „We horen het graag”, dringt de generaal aan, „dan kunnen we samen levens gaan redden.” Maar Trump neemt schielijk afscheid: „Tremendous! Love it!

Dan gaat hij haastig achter zijn laptop zitten en zucht: „Groot plan! Groot plan! .... Google … wat is ISIS? Mijn god, 5,9 miljoen resultaten!” Hij belt Kellyanne: „Hoe gaan we ISIS vermoorden?”

In een andere sketch is het Kerstmis en komt Poetin met ontbloot bovenlijf uit de schoorsteen gerold. Poetin geeft hem een cadeau, een pop. „Ik heb niets voor u”, zegt Trump. „Maar meneer Trump”, reageert Poetin, „ú bent ons cadeau!”

Dan stapt Rex Tillerson, voormalig Exxon-baas, vriend van Poetin en beoogd minister van Buitenlandse Zaken binnen. „Poetie!”, roept hij blij verrast en hij maakt een vreugdedans met zijn vriend. Ze overleggen snel over bepaalde olievelden, Trump komt er onhandig bij staan en vraagt: „Waar hebben jullie het over?” Poetin kijkt hem meewarig aan en zegt: „Maak je geen zorgen.”

Baldwin kreeg van een vriend het verwijt dat hij van Trump een te menselijke figuur had gemaakt, waarmee hij zou hebben bijgedragen aan diens verkiezing. Misschien is dat zo, reageerde Baldwin, maar nu Trump president wordt, zal de satire nog steviger worden.

    • Frits Abrahams